Verstrikt
Met haar schouder leunt Philein tegen de deurpost van de voordeur als de koplampen van Harolds auto haar vol in het licht vangen wanneer hij zijn motor start. Het felgele schijnsel verblindt haar en ze sluit haar ogen, terwijl de auto draait op de oprit en door het openstaande hek verdwijnt in de duisternis van de straat. Meteen dringt Marijns gezicht zich op in haar gedachten en een golf van schuld trekt een knoop in haar maag. Ze wíl van hem houden, maar naast de woestheid die Harold in haar losmaakt, voelt die liefde klein. Bij Harold is iedere vezel in haar lijf wakker en stroomt het leven kolkend door haar aderen. Gevaarlijk, maar ook onweerstaanbaar en bruisend.
Ze legt een hand op haar buik. Het kind beweegt rustig, onaangedaan door de storm van schuld, verlangen, schaamte en hunkering die in haar woedt. Het mengt zich tot een kluwen waar ze geen begin of einde aan vindt. Alles schuift door elkaar. Hoe kan ze met dit geheim ooit nog Marijn recht aankijken? Ze heeft adem nodig. Lucht.
Met haastige passen loopt Philein de gang door, schiet haar jas aan, trekt de deur naar de garage open en pakt haar fiets. Ze hijst hem van de standaard en rijdt naar buiten. Het grind kraakt onder de banden. De avondwind strijkt langs haar wangen en koelt haar verhitte huid.
Diep in gedachten verzonken fietst ze tussen de weilanden door. Ze trapt hard, alsof ze alles wat er in haar lijf siddert weg kan drukken met de kracht van haar benen. Maar hoe sneller haar benen bewegen, hoe scherper de beelden zich aan haar opdringen. Harolds blik die dwars door haar heen leek te kijken. Zijn woorden. De manier waarop hij zei dat hij haar zag. De kus. En Marijn dan?
Een paar dorpen verder slaat Philein ruim een half uur later een woonwijk in. In de straten is het stil en donker, alleen hier en daar een venster waarachter lampen branden. Bij de voortuin van Meryls huis zet ze haar fiets tegen het hek. Haar benen voelen trillerig van de rit, alsof ze al die kilometers niet echt bewust gefietst heeft, maar zich heeft laten dragen door de cadans van de beweging. Ze loopt over het pad in de richting van de voordeur. Door een smalle kier tussen de gordijnen ziet ze Meryl, opgekruld in een hoek van de bank, gehuld in een ruim joggingpak met een deken over haar benen. Naast haar zit Nick ontspannen achterover met een blikje bier in zijn hand. Het licht van de televisie kleurt hun gezichten blauw.
Philein drukt op de bel. Het heldere geluid klinkt schel in de stilte van de straat. Achter het raam ziet ze hoe Meryl verschrikt haar hoofd optilt en vragend naar Nick kijkt. Dan schuift ze de deken van zich af, zet haar mok neer en loopt met een lichte aarzeling naar de gang.
Wanneer de deur openzwaait, wordt Philein omringd door de warmte van binnen, de geur van thee en vergewassen was.
‘Wat doe jij nou hier?’ vraagt Meryl als de deur openzwaait. Haar ogen glijden snel over Philein heen, langs haar warrige haar en de blos op haar wangen.
Philein haalt haar schouders op.
‘Ik… ik moest even weg. Mag ik…?’
‘Natuurlijk.’ Zonder aarzelen zwaait Meryl de deur verder open. ‘Kom binnen.’
In de woonkamer draait Nick zich half om als Philein de woonkamer binnenstapt en hij heft zijn hand in een losse groet.
‘Hoi, Nick,’ zegt Philein.
‘Hé,’ antwoordt hij vriendelijk voor hij zijn blik weer op het scherm richt.
Meryl tilt haar mok van de salontafel en zet hem neer op de eettafel.
‘Ga zitten,’ gebaart ze. ‘Wil je ook thee?’
Philein knikt en schuift langzaam een stoel naar achteren. Het hout kraakt als ze gaat zitten.
‘Wat is er?’ vraagt Meryl, terwijl ze een mok vult met kokend water uit de quoocker. Haar stem klinkt bezorgd.
Phileins blik schiet naar Nick. De schaamte trekt door haar lijf, zwaar en kleverig, alsof haar hele lichaam zich verzet tegen wat ze op het punt staat te doen. Was het wel een goed idee om hierheen te gaan? Hoe moet ze dit ooit uitleggen? Al die tijd had ze de waarheid achtergehouden voor Meryl en rondgelopen met dit geheim.
Meryl zet de mok voor Philein neer, vangt haar blik op en lijkt haar aarzeling onmiddellijk te begrijpen.
‘Nick,’ zegt Meryl luchtig, ‘moest jij niet nog wat sleutelen aan je motor?’
Nick kijkt even op, fronst, maar knikt dan.
‘Ja, ja. Ik ga wel even.’ Hij zet de televisie uit, staat op, pakt zijn jas uit de gang en verdwijnt door de achterdeur naar buiten.
De stilte die achterblijft voelt zwaarder. Alleen het zachte gezoem van de koelkast en het tikken van de klok in de woonkamer vullen de ruimte.
Meryl legt een theezakje op tafel, gaat tegenover Philein zitten en kijkt haar recht aan.
‘Zo,’ zegt ze, haar ellebogen steunend op het hout, haar kin op haar handen. ‘Vertel me… wat is er aan de hand?’
Waar moet ze beginnen?
‘Ik weet niet wat er met me aan de hand is,’ zegt ze zacht. Ze hangt het theezakje in haar mok en kijkt hoe de kleur van het water langzaam donkerder wordt.
Meryl trekt een wenkbrauw op, maar knikt dat ze verder moet praten.
‘Met Marijn,’ voegt Philein toe. Haar stem klinkt dun, alsof ze elk moment kan breken. ‘Hij doet alles goed, dat weet ik. Hij is zorgzaam, betrokken, hij wil dit gezin… dit kind. Maar soms voelt het…’ Ze breekt haar zin af en balt haar handen om de mok. Het warme porselein brandt op haar huid. ‘Alsof ik dit niet wil. Alsof ik dit niet ben.’
Het voelt als verraad dat ze dit hardop zegt, over Marijn, de man die altijd voor haar klaarstaat. Die haar meer geeft dan ze ooit durfde vragen. Hij verdient dit niet.
Meryl neemt een slok thee en laat de mok langzaam zakken.
‘Maar dat is toch niet raar? Dat je af en toe twijfelt, of dingen mist? Je bent zwanger, Phi. Je lichaam verandert, je hele leven verandert.’
Philein knikt zwakjes, maar haar maag trekt samen. De woorden zijn troostend bedoeld, maar botsen tegen de muur van haar geheim. Meryl heeft geen idee. Ze weet niet van Harold, niet van die middag in oktober, niet van de kus die nog steeds op haar lippen brandt.
Ze kijkt Meryl aan en voelt de tranen drukken achter haar ogen.
‘Misschien,’ fluistert ze. ‘Misschien heb je gelijk.’
Meryl legt haar hand over die van haar op tafel, warm en stevig.
‘Je hoeft het niet allemaal te weten, Phi. Je mag je onzeker voelen, maar je hoeft het niet te verdringen. Praat erover. Geef er woorden aan.’
Phileins hartslag versnelt. Het is alsof de lucht in de kamer zwaarder wordt, dichter. Ze wil zich terugtrekken, verdwijnen in de rugleuning van de stoel. Met een haastig lachje heft ze haar schouders.
‘Het is… er is iets wat ik je niet kan zeggen,’ zegt ze snel.
Meryl trekt haar wenkbrauwen op.
‘Wat bedoel je? Wat kan je niet zeggen?’
Philein slikt. Haar keel voelt stroef, alsof elk woord langs splinters moet.
Meryl schuift iets naar voren en legt haar hand op die van Philein.
‘Je weet dat ik je nooit veroordeel, toch? Wat het ook is.’
De woorden dringen diep door, maar in plaats van opluchting voelt Philein de knoop in haar maag strakker trekken. Wat als ze wél oordeelt? Wat als Meryl haar afwijst zodra ze dit weet?
Ze knikt zwijgend, een beweging die meer weg heeft van een ontsnapping dan van een antwoord.
‘Er is iets wat ik je nooit verteld heb.’ Haar stem klinkt vreemd, alsof hij van ver komt. Zij kijkt naar de kringelende stoom boven haar mok.
‘Die ene vrijdagmiddag in oktober, weet je nog? Jij ging toen eerder weg. Daarna kwam er iemand naar kantoor. Een rechercheur van de politie. Hij deed onderzoek naar een cliënt van ons.’
Meryl fronst licht.
‘Waarom heb je me dat nooit verteld?’
‘Omdat het niet bij dat gesprek is gebleven.’ Haar stem trilt. Ze dwingt zichzelf verder te praten, al voelt het alsof er een zware steen in haar borst ligt.
‘Die middag… het was zo intens. Hij kwam binnen met een energie die alles in de kamer vulde. Het was alsof ik ineens geen kant meer op kon, maar ook niet meer weg wílde. Zijn blik…’ Ze slikt. ‘En toen hij me aanraakte… het was alsof er iets in mij openbrak. Mijn lichaam reageerde sneller dan ik kon nadenken. Alsof ik niet meer mijzelf was, maar iets groters waar ik geen controle over had. Ik wist dat het niet klopte, dat ik dit niet wilde. Of misschien niet hóórde te willen.’
Een kort moment zoekt ze Meryls ogen, maar de blik die ze daar vindt is te indringend. Ze slaat haar ogen neer en draait de mok langzaam rond op tafel.
‘Ik voelde me gezien, maar ook overspoeld. Alsof ik mezelf kwijt was, en tegelijk meer dan ooit bestond. En voor ik het wist… hadden we seks. Daar. In mijn kantoor.’
Meryls ogen worden groot. Ze zegt even niets, maar haar vingers verstrakken om de mok die ze vasthoudt.
‘Jee, Phi…’ zegt ze. Ze schudt haar hoofd en ademt diep uit. ‘Dat is niet niks.’
Ze schuift iets naar voren. Haar ellebogen steunen op de tafel.
‘Je klinkt alsof je verstrikt raakte. Alsof hij jou overnam, en jij liet het gebeuren.’
Phileins lippen beven. Haar ogen zijn nog altijd gericht op het tafelblad.
‘Híj is de vader van mijn kind, Meryl,’ fluistert ze dan. ‘Niet Marijn.’
