Verliefd
‘Phi… dat meen je niet,’ zegt Meryl, terwijl ze een hand voor haar mond slaat. ‘En Marijn… weet hij van niks?’
‘Hij weet het wel,’ zegt Philein snel.
Meryl knippert en haar hand glijdt langzaam van haar gezicht.
‘Hoe bedoel je, hij weet het?’
‘We besloten samen om naar de buitenwereld toe te zeggen dat dit Marijns kind is.’
Meryl fronst en ze schuift haar stoel een stukje naar achteren. De poten schrapen over de vloer.
‘Maar wacht even… toen jij met die echo op kantoor kwam, vroeg ik je wie de vader was. Jij zei Marijn…’ Haar stem hapert. ‘En toen ik het weken daarna met Marijn besprak, omdat ik me zorgen maakte om jou… wist hij nog van niets. Dat herinner ik me nog precies, omdat ik mij zo schuldig voelde dat ík hem vertelde over jouw zwangerschap.’
Philein buigt haar hoofd.
‘Toen wist hij het nog niet,’ geeft ze haar leugen aan Meryl schoorvoetend toe. ‘Maar er is nog iets.’
Meryl blijft stil, maar Philein voelt hoe haar aandacht scherper wordt.
‘Een paar weken geleden…’ Ze haalt diep adem. ‘Kwam ik Harold tegen. Op de markt en sindsdien… hebben we contact via de app. Lange gesprekken. Diep ook. En vanavond…’ Haar wangen kleuren rood. Ze schuift de mok iets naar voren, alsof ze daarmee ook het gewicht van de zin van zich af wil duwen. ‘Vanavond kwam hij langs.’
Meryl blijft bewegingloos zitten.
‘En…?’ haar stem is nauwelijks meer dan een fluistering.
‘Hij heeft me gekust.’
Het tikken van de klok vult de kamer. Elke seconde lijkt een hamerslag in de stilte die volgt. ‘Philein…’ zegt Meryl eindelijk en ze schudt haar hoofd langzaam. Haar mondhoeken trillen alsof ze een lach van ongeloof moet onderdrukken, maar wat eruit komt is geen lach. Het is scherp. ‘Wat doe je jezelf aan? Na alles wat Marijn voor je doet? Hoe hij je ondersteunt, hoe gelukkig hij is met het kind? En dan… laat je die Harold zó dichtbij komen?’
Philein opent haar mond, maar er komt niets uit. De woorden die ze zojuist sprak, lijken zich tegen haar te keren.
‘Marijn adoreert je,’ gaat Meryl door. ‘Jij en het kind zijn zijn hele leven.’
‘Ik…’ probeert Philein.
Meryl buigt naar voren. Fel kijkt ze uit haar ogen.
‘Besef je wel wat je op het spel zet? Marijn is een geweldige man. Warm, loyaal, zorgzaam. Hij houdt van je op een manier…’ Haar stem stokt even. Ze zucht diep. ‘Op een manier die veel vrouwen niet eens durven dromen. En jij…’
De woorden blijven hangen, onuitgesproken maar hard genoeg om te voelen.
Philein tilt haar hoofd op. Haar ogen glanzen vochtig, maar ze laat haar tranen niet toe.
‘Het is niet zo simpel, Mer.’ Haar stem kraakt. ‘Je begrijpt niet… wat Harold met me doet. Het is alsof hij…’ Ze stopt en bijt kort op haar onderlip. ‘Alsof hij iets in me losmaakt wat er altijd al zat, maar wat ik nooit durfde te voelen. Hij ziet dingen in mij die ik niet eens zelf zie.’
Meryl schudt heftig haar hoofd.
‘Als ik het zo hoor, weet die Harold precies waar hij moet prikken. Dat is niet hetzelfde als zien, Phi.’ Haar stem bijt, maar haar ogen zijn bezorgd. ‘Je laat je meeslepen en je ziet niet dat je in een val loopt.’
‘Zo is het niet. Als hij er is… dan lijkt alles vanzelf te gaan. Alsof ik niet hoef te doen alsof. Alsof ik… leef.’
‘Phi,’ zegt Meryl iets zachter, maar nog steeds scherp, ‘hij speelt met je. En ondertussen is Marijn thuis, nietsvermoedend, dolblij met jou en jullie kind. Hoe ga je dit ooit verantwoorden?’
‘Ik weet het niet. Ik voel mij hartstikke schuldig en ik ben in de war,’ fluistert ze. ‘Ik weet niet meer wie of wat ik moet kiezen. Ik weet alleen dat het voelt alsof ik in tweeën gescheurd word.’
Meryl laat haar armen zakken. Ze zucht diep, schudt nog een keer haar hoofd en legt voorzichtig haar hand over Phileins vingers, die nog steeds om de mok geklemd zitten.
‘Phi… je moet jezelf beschermen. En je kindje. Dat is het enige wat telt nu.’
Philein trekt haar hand langzaam terug onder die van Meryl. Haar vingers friemelen nerveus langs de rand van de mok. Ze slikt en haar adem stokt kort.
‘Ik denk… dat ik verliefd ben op Harold.’
Meryl verstijft. Haar ogen sperren zich open.
‘Verliefd? Phi, besef je wat je zegt?’ Haar stem trilt tussen ongeloof en woede.
Philein kromt haar schouders. Ze voelt zich kleiner worden.
‘Het voelt echt, Mer. Het voelt alsof ik… alsof ik eindelijk écht gezien word. Alsof hij mij doorgrondt.’
‘Nee!’ Meryl’s stem schiet omhoog. ‘Dat is precies wat hij wil dat je denkt. Jij bent zo kwetsbaar nu. Je bent zwanger. Op Marijn kun je bouwen en hij vertrouwt jou. Hoe kun je dat op het spel zetten?’
‘Misschien heb je gelijk. Misschien is het allemaal fout en stort alles in. Maar ik kan niet doen alsof ik niets voel.’
Meryl ademt diep in. Haar neusvleugels bewegen snel. Dan schudt ze langzaam haar hoofd. Haar blik verzacht iets, maar blijft fel.
‘Phi… je moet dit stoppen. Je bent mijn beste vriendin, al jaren. Maar ik kan jou niet steunen in iets wat je kapotmaakt. Ik kan dat niet verantwoorden naar Marijn toe. En ook niet naar mijzelf toe.’
Philein voelt hoe de grond onder haar wegzakt.
‘Ik heb je nodig, Mer,’ fluistert ze. ‘Nu meer dan ooit.’
Meryl draait haar hoofd weg en knijpt haar ogen kort dicht. Als ze haar ogen weer opent, ziet Philein iets vochtigs fonkelen in haar blik, maar haar kaak staat gespannen.
‘Dan moet jíj kiezen, Phi. Niet ik. Jij. Wil je een toekomst met Marijn, met het kind, met stabiliteit en liefde? Of laat je je meesleuren door een man die niets anders doet dan aan je trekken en je laten wankelen?’
Philein voelt hoe haar keel dichtgeknepen wordt door tranen die niet komen.
‘Ik weet het niet meer,’ fluistert ze haast onhoorbaar.
Meryl staat op. Haar stoel schuift met een scherp geluid naar achteren. Ze blijft even staan met haar handen op de rugleuning, alsof ze zich bedenkt. Maar dan zegt ze zacht:
‘Doe wat je moet doen, Phi. Maar weet dat ik niet kan liegen tegen Marijn.’
