Masker
Het is alsof er een gordijn is weggetrokken. Ineens ziet Philein messcherp wat ze nooit eerder onder ogen durfde te komen. Alles staat in een genadeloos licht.
Ze zet haar handen tegen Harolds borst. Haar vingers voelen het strakke katoen van zijn overhemd en zijn gespannen spieren eronder. Ze duwt, maar hij geeft niet mee. Zijn greep om haar bovenarmen blijft stug. Zijn lippen blijven op de hare gedrukt. De wijn die hij net dronk brandt op haar lippen en in zijn adem zweeft de scherpe geur van alcohol. Ze voelt hoe haar maag zich omdraait en met een ruk draait ze haar hoofd weg. Haar huid schuurt langs zijn stoppels.
‘Stop,’ zegt ze.
Harold bevriest. Een seconde lang houdt hij haar vast, alsof hij niet begrijpt wat ze zojuist zei. Dan glijden zijn handen van haar bovenarmen naar beneden en laten los. Hij stapt niet weg, maar recht zijn rug en heft zijn kin om haar van bovenaf te lezen. Zijn blik glijdt over haar gezicht, speurend naar een opening, naar dat ene kiertje waardoor hij weer naar binnen kan dringen.
Langzaam trekt hij zijn mondhoeken omhoog en keert zijn glimlach terug. Het masker dat hij geroutineerd over zijn gezicht schuift. Eindelijk ziet ze het. Ze herkent de zorgvuldig geoefende charme die haar al die jaren verward heeft gehouden.
‘Wat is er, Phi?’ Zijn stem klinkt zacht, maar zijn ogen verraden hem. ‘Je overdrijft weer. Je maakt van een moment iets groters dan het is. Je kent jezelf toch?’
Ze heeft geen idee meer wie ze is, maar ze weet zeker dat ze niet overdrijft. De woorden komen niet meer binnen zoals ze eerder deden. Hij probeert haar te vangen zoals altijd, haar te wurmen in de wirwar van twijfel, zelfbeschuldiging en schuldgevoel. Maar het werkt niet meer. Het besef staat tussen hen in als een muur die hij niet langer kan doorbreken.
Ze voelt het in haar lijf. In de rilling langs haar ruggengraat. De beklemming in haar borst die niet langer naar binnen slaat, maar zich naar buiten keert, als een schild dat haar overeind houdt.
‘Nee,’ fluistert ze. Met de rug van haar hand veegt ze over haar lippen om zijn spoor te wissen. ‘Nee, Harold. Ik overdrijf niet. Je overschrijdt mijn grenzen alsof het niets is. Je hebt totaal geen respect voor mij.’
Hij lacht schamper.
‘Respect?’ Hij spreidt zijn handen. ‘Weet je wat geen respect is, Phi? Dat je me steeds ter verantwoording roept alsof ik een kind ben. Jij laat mij geen keuze dan harder te zijn. Omdat jíj niet luistert. Als jij mij écht zou respecteren, zou je vertrouwen hebben. Zou je stoppen met dit eindeloze gedram.’
Een golf van misselijkheid trekt door haar heen. Meryl had al die tijd gelijk toen ze haar waarschuwde voor hem, maar ze wilde het niet horen. Ze had haar buitengesloten, haar uiteindelijk zelfs ontslagen op Harolds aandringen. Hij had er subtiel voor gezorgd dat ze niemand meer had. Hij had haar stukje bij beetje losgeweekt van al haar contacten. Nu pas ziet ze het in volle scherpte. Hij wilde dat ze alleen achterbleef, afhankelijk van hem alleen. Hij creëerde de leegte die ze als een vacuüm had ervaren.
‘Ik laat me niet meer wijsmaken dat het mijn schuld is.'
Harolds lach verstomt.
‘Je maakt het me onmogelijk,’ zegt hij. Zijn stem klinkt dreigender. ‘En je ziet het zelf niet eens. Je trekt je terug. Je twijfelt aan me.’
Zijn woorden rollen als donder door de keuken. Hij buigt iets naar haar toe, alsof hij haar wil omsluiten, maar zij blijft staan.
‘Nee,’ zegt ze opnieuw. ‘Dat is niet waar.’
‘Weet je wat jouw probleem is, Phi?’ zegt hij scherp. ‘Jij vergeet dat je niets bent zonder mij.’
‘Zonder jou,’ zegt ze langzaam en de woorden nestelen zich in de ruimte, ‘heb ik háár.’ Ze knikt naar buiten. ‘En dat is alles wat ik nodig heb.’
Een flits van woede schiet door zijn ogen. Zijn lippen trekken strak tot een dunne lijn.
‘Jij hebt geen idee, Phi, Jij, alleen? Jij redt het nog geen week zonder mij. Je bent veel te zwak. Wie zorgt dat jij niet met je dochter in de goot belandt? Denk je werkelijk dat jij iets voorstelt zónder mij?’
Philein slikt. Ze blijft hem aankijken. De angst fladdert door haar buik, maar wordt overstemd door haar vastberadenheid om los te breken.
‘Ik heb jou niet nodig om haar groot te brengen,’ zegt ze zacht, maar duidelijk.
Zijn hand schiet een fractie omhoog, de beweging kort en dreigend, alsof hij wil uithalen. Reflexmatig krimpt ze ineen, maar nog voor hij haar kan raken, buigt ze opzij, weg uit zijn bereik, en draait haar hoofd naar de tuin.
‘Waar is ze eigenlijk gebleven?’ Haar stem klinkt hoger en ze speurt door de grote ramen naar buiten.
‘Ongelooflijk,’ sist hij achter haar. ‘Ongelooflijk hoe ondankbaar jij bent.’
Maar Philein hoort hem nauwelijks nog. Ze spitst zich op de geluiden uit de tuin.
‘Idise?’ roept Philein.
Haar benen bewegen al voor ze het beseft. Ze loopt naar de schuifpui en ze steekt haar hoofd naar buiten. De roze auto staat verlaten midden op het terras. De tuin ligt stil onder het zwoele avondlicht, het gras beweegt zacht in de wind en de lucht draagt nog de warme geur van de zomerse dag.
‘Idise!’ roept ze harder. Haar stem schiet omhoog.
Achter haar klinkt een lange, luide zucht van Harold
‘Doe niet zo panisch, Phi. Ze zit vast in het tuinhuis.’
Haar blik wordt als vanzelf naar het zwembad getrokken.
‘Idise!’ Haar stem slaat over. Ze zet zich af en begint te rennen. Ze voelt hoe haar benen niet meer luisteren. Hoe haar spieren trillen en verkrampen. Hoe ze bijna struikelt, zich herpakt en doorrent naar het kleine lijfje dat in het water dobbert. De bruine staartjes slap en glanzend tegen het water geplakt. De armen drijven half gespreid. Het verjaardagsjurkje kleeft om het lichaampje heen. Het gezichtje ligt net onder de waterlijn.
Phileins longen trekken samen. De lucht wordt uit haar borst geslagen. Een koude steek jaagt langs haar ruggengraat en het geluid om haar heen valt weg. Geen vogels, geen wind, alleen het bonzen van haar hart in haar oren.
‘Nee!’ gilt ze met een oerkreet die diep en rauw uit haar binnenste breekt en de stilte in de tuin verbrijzelt.
