Kus
'Gekust…’ fluistert Marijn, en hij wrijft met zijn handpalm langs zijn mond. ‘Phi… waarom?’ Zijn stem is zacht, maar de pijn die erin trilt snijdt dieper dan elke schreeuw ooit zou kunnen. Philein voelt de warmte langs haar wangen trekken, brandend van schaamte. Ze haalt haar schouders op en klemt haar vingers steviger om haar zwangere buik. Haar nagels drukken door de stof van haar trui.
‘Het spijt me.’
Marijn buigt iets voorover en zet zijn ellebogen op zijn knieën. Zijn handen bedekken zijn mond. Hij ademt diep in, houdt de lucht vast, alsof hij zichzelf in balans probeert te dwingen. Dan laat hij langzaam los. Zijn schouders zakken een fractie.
‘Waarom heb je mij dit niet eerder verteld?’ vraagt hij.
‘Ik durfde niet,’ zegt ze hees. ‘Ik was bang dat ik je zou verliezen. Dat ik een verkeerde keuze zou maken.’
Hij draait zijn hoofd naar haar toe. In het schemerlicht van de lamp naast de bank glanzen zijn ogen vochtig.
‘Phi,’ zegt hij zacht. ‘Je kúnt me niet verliezen door de waarheid. Alleen door leugens. Begrijp je dat?’ Zijn stem breekt heel even bij het laatste woord, maar hij herpakt zich direct.
Ze wil haar hand naar hem uitstrekken, maar ze durft niet.
‘Ik wil je geen pijn doen,’ fluistert ze.
‘Dat doe je al,’ zegt hij, zonder verwijt. Hij veegt met de rug van zijn hand langs zijn ogen en gaat rechter zitten. ‘Maar liever deze pijn… dan buitengesloten te worden.
’ Philein voelt hoe haar keel dichtknijpt. Ze weet dat wat ze gaat zeggen alles gaat veranderen. Dat ze een grens oversteekt waarachter niets meer hetzelfde zal zijn.
‘Het was niet alleen een kus,’ mompelt ze.
Zijn hoofd schiet naar haar toe. Zijn ogen zoeken de hare alsof hij in haar blik een bodem zoekt om op te landen.
‘Wat bedoel je?’ vraagt hij zacht.
De stilte rekt zich uit als een dunne draad die elk moment kan breken. Ze draait haar gezicht weg, haar blik op het tapijt, waar de vezels wazig dansen door de tranen in haar ogen.
‘Ik…’ Ze slikt, probeert opnieuw. ‘Ik voel… iets voor hem.’
De woorden vallen zwaar tussen hen in.
Marijn knippert langzaam. Zijn kaak spant zich.
‘Je bent verliefd.’ Het klinkt niet als een vraag, maar als een vaststelling.
Ze knikt nauwelijks merkbaar.
Marijn schuift een stukje dichterbij. Zijn hand zoekt de hare die nog steeds verkrampt op haar buik ligt. Hij legt zijn warme, stevige hand over de hare en ze voelt de baby onder haar vingertoppen bewegen. Een zachte, schokkende stoot van binnenuit.
‘Je hoeft mij niet te beschermen, Philein. Ik hou van je,’ zegt hij. ‘Maar je moet eerlijk blijven. Ook als dat pijn doet. Zeker nu. Zeker met de baby.’
‘Ik weet het gewoon niet meer. Ik twijfel al zo’n tijd. Het voelt alsof het mij allemaal overkomt, Marijn. De zwangerschap. De herstart van ons. Alsof ik er niets over te zeggen heb. Bij Harold voel ik dat ik leef. Alles tintelt. Vuurwerk. Met jou is alles…’
‘Saai?’ vult hij in.
‘Zo vanzelfsprekend,’ zegt ze.
‘Dat is juist wat ik zo waardeer in ons. Bij jou ben ik thuis, Phi. Jíj bent mijn thuis. Maar je hebt gelijk… het is vertrouwd, niet spannend.’
‘Het spijt me zo. Ik wíl dit niet voelen. Ik wil jou. Ik wil ons. Maar hij… hij trekt iets in me los dat ik niet begrijp.’
Marijn draait zijn gezicht weg en veegt met de rug van zijn hand langs zijn ogen. Dan kijkt hij haar weer aan. Zijn blik is vol pijn, maar onverzettelijk en opnieuw voelt ze twijfel. Hoe kan ze verlangen naar iets dat haar hart sneller doet kloppen en haar adem onrustig maakt, terwijl Marijns liefde zo stevig en trouw voor haar ligt?
‘Wat wil je, Phi?’
‘Ik wil ruimte, Marijn. Ik wil uitzoeken wat ik voel. En ik wil zelf kiezen.’
Hij knikt langzaam, alsof hij elk woord laat bezinken. Zijn hand blijft nog even op de hare liggen, maar ze voelt ook hoe hij elk moment kan loslaten.
‘Ruimte…’ herhaalt hij zacht en dat is precies wat hij haar geeft in de dagen die volgen. Eerst aarzelend, maar hoe meer hij zich inspant om haar ruimte te geven, hoe groter de vervreemding tussen hen wordt.
In de weken na die ene bekentenis verdwijnen Marijns sporen langzaam uit haar huis. Zijn scheermes ligt niet meer op de rand van de wastafel, zijn schoenen staan niet langer in de gang, en zijn boeken verdwijnen stukje bij beetje uit de stapels onder de salontafel en de plank boven het bed. De leegte die hij achterlaat, wordt razendsnel gevuld door Harold. Als vanzelf glijdt hij in Phileins leven, alsof hij het moment al had voorzien. Zijn woorden, zijn aanrakingen, zijn aandacht, alles overspoelt haar. Iedere blik van hem is geladen, elke handeling een bevestiging dat zij het middelpunt is waar zijn wereld om draait. Het voelt als een golf die haar optilt, meeneemt, en haar in een andere werkelijkheid plaatst. Een werkelijkheid waarin er geen twijfel is, geen schaamte, alleen de roes van hun samenzijn. Ze dineren in restaurants waar de kaarsen branden en hij haar hand vasthoudt alsof hij haar nooit meer zal loslaten. Hij noemt haar de liefde van zijn leven, de vrouw die hem heeft bevrijd van alles wat daarvoor was. Ze hoort zichzelf lachen en ze voelt hoe ze straalt. Hun liefde lijkt zich te verdichten tot één brandpunt en de weken vliegen voorbij. Alles wat buiten hen ligt vervaagt. Haar huis vult zich met zijn aanwezigheid, zijn stem, zijn geur en zijn spullen. Zijn jas hangt naast die van haar, zijn mok staat naast de hare op het aanrecht, alsof het altijd zo is geweest. En wanneer hij voorstelt om te trouwen, knikt ze zonder aarzeling.
Op een zonnige dag in juni, vlak voor de bevalling, staan ze samen in een klein stadhuis. Haar buik is rond en zwaar onder de witte jurk die ze haastig heeft gekozen. De ringen glijden om hun vingers. De kus verzegelt hun band. Applaus klinkt van de weinige aanwezigen, maar voor haar is het enkel zijn stem die telt, zijn hand die de hare stevig omklemt en zijn woorden dat zij de ware is.
De dagen vervagen in elkaar, het ene etmaal schuift ongemerkt in het volgende, en voor ze het weet, ligt ze in de verloskamer met opgetrokken benen onder het felle licht. Haar lichaam spant zich tot het uiterste. Harolds gezicht zweeft vlakbij. Zijn adem strijkt warm en onregelmatig langs haar wang.
‘Je kunt dit, Phi. Nog even,’ klinken zijn woorden zacht, maar dringend.
Zijn vingers klemmen zich om de hare, te strak, alsof hij zijn kracht door haar heen wil persen en haar pijn iets is wat hij met zijn greep kan controleren. Haar eigen hand voelt broos in de zijne, klam van het zweet en trillend van uitputting.
En dan, met een laatste gil die door haar keel scheurt alsof Philein vanbinnen breekt, glijdt Idise de wereld in. Warm, vochtig en glibberig wordt ze tegen haar bezwete borst gelegd. Met een kreet zet Idise haar longen uit. Het gehuil vult de kamer en raakt Phileins hart op een plek waarvan ze niet wist dat die bestond. Er barst iets open dat groter is dan twijfel, groter dan angst. De kleine vuistjes die zich schokkend bewegen, het wanhopige, pure gehuil dat door merg en been gaat, trekt haar in één klap voorbij al haar weerstand tegen het moederschap. Alsof Idise met haar eerste ademtocht in Phileins hart kruipt en haar ziel beroert met een kracht die ze niet meer kan ontkennen.
Een zoete, rauwe geur van vruchtwater en bloed stijgt op van het warme lijfje. Ze buigt haar hoofd omlaag, ademt haar dochter in en kust met trillende lippen de donzige haartjes. Met het warme lijfje van Idise tegen haar huid, beseft ze dat er geen leven meer buiten dit bestaan kan zijn. Elke ademhaling van haar dochter is vanaf nu ook de hare, elke hartslag een belofte die ze nooit meer zal verbreken. Dit is haar kind, haar dochter, en ze zal haar met alles wat ze is liefhebben en over haar waken.
