Ketting
‘Van míj?’ Harold schudt zijn hoofd, zijn ogen groot van ongeloof. Zijn blik zakt opnieuw naar haar buik. ‘Waarom heb je niets gezegd?’
‘Hoe had ik dat moeten doen? Ik weet niet waar je woont. Ik… ik weet je naam niet eens.’
Een korte lach ontsnapt hem.
‘Harold,’ zegt hij, en hij reikt zijn hand uit alsof dit hun eerste echte ontmoeting is. ‘Harold van Asten. Heb ik je geen kaartje gegeven, die dag op kantoor?’
Ze heeft geen idee. Haar hoofd was toen een waas geweest, te vol om details als een visitekaartje te onthouden. Maar wat ze wél weet is hoe ze trillend van het bureau schoof, haar rok haastig naar beneden trok, de scheur in haar panty bij het kruis, de pump die onder het bureau lag terwijl de ander spoorloos bleef. Ze ziet zichzelf nog wankel, op nylonvoeten, achter hem aan naar de voordeur lopen. Hoe ze het slot achter hem omdraaide en naar zijn auto keek, terwijl hij niet één keer omkeek.
Ze kijkt van zijn uitgestoken hand naar zijn gezicht. In haar gedachten was hij maandenlang vervormd tot iets onbereikbaars, bijna mythisch. Nu staat hij hier, uitermate knap, maar ook gewoon, tastbaar dichtbij. Dat contrast maakt haar duizelig.
Aarzelend legt ze haar hand in de zijne.
‘Het spijt me,’ zegt hij zacht. ‘Dat je dit al die maanden alleen hebt moeten dragen. Jij en dit kind… dat had ik moeten weten.’ Zijn vingers strijken langs de hare, geen gewone handdruk maar een vluchtige streling die als vanzelfsprekend voelt.
Philein trekt haar hand terug.
‘Ik was niet alleen. Ik… ik heb een vriend.’
Hij knikt langzaam, bedachtzaam, zijn blik onderzoekend.
Als een naald die onverwacht over een groef schraapt, wordt ze losgetrokken uit de greep van het moment. De tinteling, de warmte, de spanning, in één klap voelt het misplaatst. Het kind in haar buik is van haar en Marijn. Dat is wat ze iedereen om hen heen heeft verteld. Ze had Harold niets hoeven zeggen. De spijt welt op, groeit in haar borst als een steen die ze niet meer kan wegduwen.
Haar blik dwaalt naar haar auto.
‘Maar ik moet nu echt gaan.’
Harolds ogen vernauwen zich.
‘Maakt hij je gelukkig?’
Ze knikt en ze houdt zijn blik vast alsof ze in zijn ogen een andere waarheid zoekt.
‘Dat is goed om te horen,’ zegt hij langzaam.
Zijn hand gaat naar zijn broekzak en komt terug met zijn telefoon.
‘Misschien… is het beter als ik je nummer heb. Ik hoef niet dichtbij te komen, maar ik wil wel weten hoe het met jullie gaat. Het is tenslotte ook mijn kind.’
Philein voelt haar maag samentrekken. Haar hoofd zegt nee, maar haar vingers bewegen al naar haar tas. Alsof het geen keuze is, maar een handeling die zich buiten haar om voltrekt.
‘Dank je,’ zegt Harold als hij haar nummer heeft opgeslagen. Zijn ogen rusten een kort moment op haar buik. ‘Dat betekent meer dan je denkt.’
Zodra Philein in haar auto zit, rijdt ze de parkeerplaats af en duikt één van de vele kleine straatjes in van het dorp waar ze haar auto op de stoep stilzet. Ze klemt haar handen om het stuur tot haar knokkels wit zijn. Ze schudt haar hoofd, maar het beeld van zijn ogen blijft hangen, brandend onder haar huid. Ze voelt weer hoe zijn vingers langs de hare gleden, alsof er met meer dan woorden werd gesproken. Diep in gedachten verzonken rijdt ze naar huis waar ze in de keuken het ontbijt klaarmaakt en op een dienblad plaatst.
Met de klink van de slaapkamerdeur in haar hand licht Phileins telefoon op, die ze even daarvoor op het dienblad naast de croissantjes had gelegd. Haar ogen glijden over de melding van een onbekend nummer.
Ik ben blij dat ik je weer gezien heb. En dat je dit met me hebt gedeeld. Het nieuws van de baby… het raakt me meer dan ik kan zeggen. Misschien moest het zo zijn, Philein. Dit kind bindt ons..
Ze staart naar de woorden en leest ze drie keer opnieuw. Ze voelt hoe de woorden zich in haar nestelen, warm en gevaarlijk tegelijk, als een vlam die zuurstof zoekt. Ze dwingt zichzelf om te schakelen. Marijn is haar leven. Hij is haar maatje. Ze herhaalt het als een mantra, ademt diep in en duwt de deur open.
‘Goedemorgen,’ zegt ze terwijl ze het dienblad de kamer in tilt.
Marijn tilt zijn gezicht op uit het kussen. Slaperige plooien tekenen zijn huid, zijn ogen knipperen open en een glimlach spreidt zich over zijn gezicht.
‘Croissantjes?’
‘En koffie,’ zegt ze.
Hij draait zich op zijn rug, rekt zich uit en gaapt. Ze zet het dienblad neer, maar terwijl ze naar hem kijkt, schuift Harold genadeloos voor haar blik.
Ze buigt zich naar Marijn, trekt het dekbed van hem af en klimt bovenop hem. Haar handen zoeken onder zijn shirt, haar mond vindt de zijne. Zijn verraste lach trilt tegen haar lippen, maar hij reageert meteen, liefdevol, zoals altijd en zijn armen sluiten zich om haar heen.
Ze drukt zichzelf tegen hem aan, alsof zijn huid een schild kan vormen tegen de herinnering die zich aan haar vastklampt. Haar bewegingen worden intenser, haastiger, gedreven door de drang om Harold uit te wissen. Marijn fluistert haar naam, zijn handen stevig op haar rug, maar hoe sterker hij haar vasthoudt, hoe dieper Harolds aanwezigheid zich in haar vastbijt.
Zelfs nu, met haar lippen op die van Marijn, ziet ze Harolds gezicht voor zich. De blik in zijn ogen. Dit kind verbindt ons. Hoe meer ze zich tegen Marijn aandrukt, hoe feller die woorden weerklinken. Haar buik, de waarheid, het is een onzichtbare ketting. Ze is voor altijd met Harold verbonden door het bloed dat door hun kind stroomt.
Plots stokt haar adem. Ze duwt zich los, schuift van hem af en gaat op de rand van het bed zitten. Haar borst gaat snel op en neer.
‘Phi?’ Marijns stem klinkt verward, maar zacht. ‘Gaat het?’
Ze schudt haar hoofd, haar hartslag bonst in haar keel.
‘Ik… ik moet even weg.’
‘Nu?’ Hij probeert haar blik te vangen, maar ze draait haar gezicht weg. Ze kan het hem niet uitleggen. Niet nu.
