Golven
Gehurkt in de kuil volgt Philein de patronen van de mensenstromen op de parkeerplaats. Ze rilt van de kou, terwijl ze een gezin naar hun auto ziet lopen. Een witte bestelwagen met het logo van een lokale nieuwszender en een schotel op het dak komt aangereden. Haastig springt de verslaggever eruit met zijn microfoon in de hand en speurt over de parkeerplaats. Verderop stappen twee agenten uit een politiewagen en met strakke passen lopen ze richting de trap van de strandopgang. Portieren slaan dicht. Een hond trekt aan de lijn die zijn baas probeert vast te houden. Een kofferbak klapt met een doffe dreun dicht. Auto’s met vertrekkende dagjesmensen rijden langzaam tussen de rijen geparkeerde auto’s door en twee mannen van de reddingsbrigade laden een krat uit hun jeep. Niemand kijkt haar kant op. Niemand ziet haar, zolang ze verscholen zit achter het helmgras op het duin. Maar ze kan hier niet blijven. Rechercheur Silva zal snel genoeg aan de deur van het toilet gaan rammelen. Zodra ze erachter komt dat Philein weg is zal ze via de portofoons de agenten op en rond het strand de opdracht geven om naar haar uit te kijken. Ze kan hier niet langer meer wachten.
Philein komt overeind. Het zand glijdt onder haar schoenen weg als ze via het duin naar beneden klautert. De wind trekt hard aan haar doorweekte trui en geselt haar gezicht met koude, vochtige vlagen.
Beheerst zet ze de laatste meters naar het asfalt. Met haar rug recht en haar blik omlaag lijkt het net alsof ze één van de anderen is die gewoon vertrekt.
Ze manoeuvreert tussen auto’s door. Haar ogen flitsen zoekend heen en weer en haar schoenen knarsen over de kleine steentjes op het asfalt.
Opeens ziet ze hem. Harolds donkergrijze Mercedes staat een paar rijen verderop half verscholen tussen twee politieauto’s.
Rustig blijven, maant ze zichzelf, niet opvallen.
Ze knijpt de sleutelbos zo hard in haar vuist dat de tanden in haar huid drukken. Eindelijk bereikt ze de auto en vlug drukt ze op de knop van de afstandsbediening. Terwijl de lichten fel knipperen van de ontgrendeling, trekt ze de deur van de achterbank open en duikt in de auto. Een steek schiet door haar hart als ze de lege achterbank ziet. Op de plek van Idise, ligt een half verfrommeld waterflesje tussen de afdrukken van haar autostoeltje. Ze is er niet.
De angst kruipt omhoog en wikkelt zich om haar keel.
De kofferbak, schiet het door haar hoofd. Ze kruipt van de achterbank, rent om de auto heen en trekt aan de hendel om de klep te heffen. Het scharnier piept, terwijl de inhoud zichtbaar wordt. Een sporttas en een deken liggen op de bodem van de kofferbak. Met bevende handen tilt ze de deken op en slaat hem open, maar de deken is leeg. Met snelle bewegingen rits ze de sporttas open en ziet de strak opgevouwen sportkleding van Harold. Met een klap werpt ze de klep weer dicht en glipt snel de auto in aan de bestuurderskant.
De geluiden uit de buitenwereld dempen onmiddellijk zodra het portier dichtvalt. Alleen het trommelen van regen op het dak en het gejaagde bonzen van haar eigen bloed blijft over in de stilte van de lege auto. Trillend tasten haar handen langs het dashboard, de bekerhouders en de middenconsole. Alles is leeg. Schoon. Geen speelgoed, geen kruimels, geen enkel teken van Idise.
Ze is hier niet, beseft ze teleurgesteld en ze buigt voorover. Ze legt haar voorhoofd tegen het stuur.
Wat als Harold de waarheid vertelt en haar niet heeft meegenomen? In gedachten ziet ze Idise liggend op haar buik, haar gezicht onder water, drijvend op de golven.
Nee, spreekt Philein zichzelf toe en vlug drukt ze op de startknop. De motor slaat aan. Een laag grommend geluid schelt over de parkeerplaats. Met kracht drukt ze het gaspedaal in. De banden spinnen kort op het natte wegdek en grijpen zich dan vast. De auto schiet vooruit. Ritmisch tikt de regen op de voorruit, strepen water glijden in kronkelende banen omlaag als ze de heuvel oprijdt, de parkeerplaats af. Het pad slingert omhoog, smal en glibberig van zand en modder, met aan weerszijden helmgras dat wild door de wind heen en weer zwiept.
Boven op de duinweg lijkt de storm sterker. Het stuur trilt in haar handen wanneer de wind tegen de flanken van de auto slaat. Links, door het waas van regen, ziet ze de grijze lijnen van de woeste golven tussen de duinen door bij de strandopgang.
Op volle snelheid rijdt ze door. Duin op, duin af, door het golvende landschap van het duingebied tot ze de bosrand bereikt en de bomen haar omsluiten als een tunnel om de weg heen. Hun kronen ritselen in de wind.
Het geluid van de banden over het natte wegdek klinkt scherp in de afgesloten ruimte van de auto.
Ter hoogte van de campingingang laat ze haar gaspedaal los om snelheid te minderen voor een groep mensen in fluorescerende jassen die in de berm heen en weer lopen met portofoons tegen hun mond gedrukt.
Ze rijdt verder en het dorp doemt op. Ze rijdt door de smalle straten alsof ze op de vlucht is voor zichzelf, slalomt tussen geparkeerde auto’s en klapt met een schok over een verkeersdrempel. Een vrouw met een paraplu draait zich om, haar gezicht vertrokken van schrik door de snelheid waarmee Philein voorbijschiet.
Dieper drukt ze het gaspedaal in als ze de provinciale weg opdraait. Met honderdtwintig kilometer per uur scheurt ze langs kale knotwilgen die als wachtposten langs de slootkant staan.
Kilometers verderop slaat ze af naar links en stuurt haar auto over het smalle plattelandsweggetje. De regenplassen glinsteren in de kuilen in het wegdek. Het water spat op als haar wiel er doorheen scheurt.
Ze remt af voor een tractor die loom en log de weg verspert en ze tikt ongeduldig op het stuur tot ze eindelijk de bocht bereikt van de oprit van het huis. Scherp stuurt ze naar rechts. De banden schieten kort weg over het natte grind van de oprit en met een ruk brengt ze de auto voor de aanbouw met haar kantoor tot stilstand.
Alleen het gehamer van regen en het gesuis van wind blijven over als ze de motor uitzet. Wekenlang is ze hier niet meer geweest. Diep ademt ze in, maar de lucht ontneemt niet de benauwdheid die ze voelt.
Ze haast zich naar de voordeur, de zolen van haar schoenen snerpen over het grind. De regen slaat haar in het gezicht en ze rilt van de kou in haar kletsnatte trui.
Bij de voordeur zoekt ze in de bos naar de voordeursleutel. Stroef glijdt hij in het slot en ze duwt de voordeur open. Met een klap slaat hij tegen de muur als ze naar binnen rent waar de geur van hout, schoonmaakmiddel en Harolds aftershave hangt.
‘Idise?’ roept ze luid, terwijl ze over de houten vloer, door de gang naar de woonkamer met de enorme schuifpui rent. Tegen het glas dat een grauwe blik geeft op de tuin, hamert de regen luid.
Achter haar markeren haar zanderige voetstappen het parket als ze langs de lichtgrijze designbank, om de glazen haard heen die de zithoek van de eetruimte scheidt, naar de speelhoek vliegt.
Het poppenhuis staat er nog, de mand met duplo, haar houten keukentje, de rij knuffelberen.
‘Idise?’ schreeuwt ze schel. Haar handen grijpen een beer en ze drukt hem tegen haar borst.
Philein stormt de trap op. Eén voor één gooit ze de deuren open. Het bed waar Harold al weken zonder haar slaapt is strak opgemaakt. De logeerkamer is onaangeroerd. Harolds kantoor ligt er verlaten bij. De badkamer is leeg.
Dan houdt ze stil voor de laatste deur aan het einde van de gang. Ze legt haar hand op de klink en sluit voor een kort moment haar ogen. Dan haalt ze diep adem, drukt de knuffelbeer tegen haar borst en duwt de deur open.
