Gevecht
Vanuit de Chesterfieldbank in het strandpaviljoen kijkt Philein geschrokken naar Harold in de deuropening. Ze springt overeind. Haar cappuccino klotst over de rand als ze hem met een klap op de tafel neerzet. Een rukwind beukt tegen de ramen. Buiten joelen portofoons en roepen stemmen bevelen die verwaaien in het geraas van de zee.
‘Waar is Idise, Harold?’ roept ze. Ze rent op hem af en grijpt zich vast aan de stof van zijn jas. ‘Waar is ze?’
Hij buigt zich naar haar toe.
‘Philein,’ fluistert hij met zijn kiezen op elkaar. ‘Ik zei toch dat je de politie er niet bij moest halen.’
‘Geef haar terug!’
‘Rustig, Phi,’ sist hij. ‘Als je zo doorgaat, gelooft straks niemand je nog.’
Ze zoekt zijn ogen.
‘Ik weet dat je haar vannacht hebt meegenomen. Alsjeblieft, Harold. Zit ze in de auto? Breng me naar haar toe.’
Zijn lichaam blijft roerloos. Alleen zijn blik verschuift traag, van haar gezicht naar rechercheur Silva, die nog altijd in de hoek van de bank zit. De opengeslagen kaart van het duingebied rust in haar handen, maar haar ogen volgen elke beweging.
‘Lucia,’ zegt Harold beheerst. ‘Zou ik je even apart kunnen spreken?’
‘Nee!’
Phileins stem knalt door de ruimte en ze geeft Harold een harde stomp tegen zijn borst. Wanhopig draait ze zich naar rechercheur Silva. ‘Ondervraag hem. Hij weet waar ze is!’
Rechercheur Silva heft haar hand.
‘Mevrouw Van Asten, gaat u alstublieft weer zitten.’
‘Snappen jullie het dan niet?’ Phileins stem knapt. ‘Elke minuut telt!’
Harold laat zijn hoofd een kort moment zakken en heft dan zijn blik.
‘Lucia. Eén minuut onder vier ogen. Daarna mag jij beslissen.’
‘Nee!’ Phileins zet een paar stappen in de richting van rechercheur Silva. ‘Hij draait alles om.’
Rechercheur Silva komt overeind.
‘Mevrouw Van Asten,’ zegt ze als ze naast Philein staat en ze legt haar hand tegen haar bovenarm om haar terug naar de bank te leiden. ‘We begrijpen wat u doormaakt.’
‘U begrijpt het niet,’ sneert Philein. ‘Hij… hij laat u geloven wat hij wil.’
‘Phi, dit helpt niet,’ zegt Harold zacht. Zijn stem klinkt als een kooi die zich om haar sluit.
Voordat ze kan reageren, knikt rechercheur Silva in Harolds richting als ze langs hem loopt en maakt een kort gebaar naar de deur.
‘Geloof me nou!’ roept Philein naar rechercheur Silva die de deur opent, terwijl de koude lucht naar binnen slaat. Het vuur in de haard flakkert wild op.
Harold volgt haar en trekt de deur achter zich dicht.
Door het glas ziet Philein hoe hij dicht naar rechercheur Silva buigt op het houten plankier waar de terrasstoelen staan opgestapeld. De storm trekt aan hun jassen en speelt wild met hun haren. Regen tikt in fijne stralen tegen het raam. Harolds handen maken kleine bewegingen die het verhaal uittekenen en Silva luistert aandachtig.
Phileins hart jaagt in haar keel. Hoe kan ze hiertegen vechten? Hoe kan ze de politie ooit overtuigen van haar verhaal als ze Harold geloven? Hij zal zeggen dat ze drinkt. Dat ze geen goede moeder is en dat Idise niet veilig is bij haar.
Philein bijt op de binnenkant van haar wang als ze ziet hoe rechercheur Silva haar lippen kort op elkaar perst en daarna haar hand tegen Harolds arm legt. Harold heeft haar al ingepakt, denkt ze moedeloos en ze ziet toe hoe rechercheur Silva bevestigend knikt. Rechercheur Silva pakt haar telefoon uit haar jaszak en draait zich iets weg, terwijl Harold met zijn handen in zijn zakken zwijgend naar de branding staart.
‘Ik begrijp dat dit zwaar voor u is,’ zegt rechercheur Silva als ze haar telefoongesprek heeft afgerond en het paviljoen weer binnenstapt. Harold volgt haar op de voet. Ze schuift haar telefoon weg in haar jaszak en strijkt vluchtig een losse pluk achter haar oor. ‘Het is van belang dat we uw verklaring zo volledig mogelijk vastleggen. Daarna brengen we u naar een plek waar u tot rust kunt komen.’
‘Waar brengen jullie mij heen?’ vraagt Philein scherp. Haar ogen schieten van rechercheur Silva naar Harold. Wat heeft hij haar ingefluisterd? Dat ze Idise iets heeft aangedaan? Dat ze in de gaten gehouden moet worden? Wat als ze haar vasthouden voor vragen, hoe moet ze Idise dan vinden?
‘Maakt u zich geen zorgen. We zullen goed voor u zorgen.’ Ze wijst naar de kaart die nog steeds op de bank ligt. ‘Kunt u aanwijzen waar in het duingebied u gisteren was?’
‘Wat doet het duingebied ertoe? Alsjeblieft, Harold,’ roept ze wanhopig naar hem. ‘Breng me naar Idise toe! Ik kan dit niet meer!’
Huilend gooit ze zich tegen Harold aan, een arm stevig om zijn middel geslagen. Haar gezicht drukt ze tegen zijn borst, terwijl de bekende geur van zijn aftershave haar neus vult en haar maag doet samentrekken.
Stijf blijft hij staan en aarzelend legt hij een hand op haar haar.
Ondertussen laat Philein ongemerkt haar vingers langs zijn jas glijden, zoekend naar de opening van zijn zak. Het koude metaal van zijn sleutelbos raakt haar huid. Een stoot adrenaline jaagt door haar lichaam. In een vloeiende beweging klemt ze haar hand eromheen, trekt hem terug in haar mouw, terwijl haar andere hand zich nog steviger om zijn middel klemt.
‘Rechercheur Silva heeft het beste met je voor, Philein,’ zegt Harold, terwijl zijn vingers langs haar kruin strijken.
Plots laat ze hem los. In haar vuist, verborgen in haar mouw, drukt het metaal tegen haar handpalm.
‘Ik… ik moet even naar het toilet,’ stamelt ze snikkend.
Rechercheur Silva knikt kalm en gebaart naar de gang.
‘Achterin. De gang door. Ik loop met u mee.’
‘Ik weet waar het is,’ zegt Philein en ze schuifelt weg.
Koud kleven de sleutels in haar hand als Philein de deur van het toilet op slot draait. Haar hart hamert tegen haar ribbenkast, elke slag luid en nadrukkelijk. Ze klimt op de wc-bril. Haar schoenen schrapen over het porselein. Met beide handen duwt ze het kleine raampje open. De storm grijpt meteen naar binnen. Nat en zout slaat de regen tegen haar gezicht. Ze hijst zich omhoog. Een spijker die uit het hout steekt, grijpt haar trui vast en snijdt over haar huid. De stof scheurt open. Ze bijt op haar tanden om geen kreet te slaken en wurmt zich verder, tot haar lichaam door de opening naar buiten wringt. Hard valt ze met een korte, ruwe klap in het natte zand van het duin aan de achterzijde van het paviljoen. De lucht wordt uit haar longen geperst. Haar knieën schuren langs schelpgruis, een steek trekt door haar handpalm waarin ze de sleutels stevig vasthoudt. Even blijft ze gehurkt zitten en ze luistert. De wind giert door het helmgras, maar niemand roept. Niemand heeft haar gezien.
Ze zet het op een rennen. Haar voeten zakken weg in het zompige zand, elke stap kost kracht als ze het duin opklimt. Haar longen branden. Regenwater druipt van het gras, klam en koud tegen haar enkels. De sleutels rinkelen zacht in haar vuist.
Boven op het duin rent ze naar een kuil en zakt ze neer tussen het helmgras. Haar borst gaat heftig op en neer. Vanuit hier ziet ze de parkeerplaats, vol met hulpdienstwagens en auto’s in lange rijen, glimmend van de regen.
Wat als Idise hier is? Wat als ze nú gewoon in Harolds auto hier beneden, al slapend, op haar wacht?
