IMG_6614.JPG

In 2014 stierf de partner van Sietske Scholten aan de gevolgen van de ziekte van Lyme. Na een gevecht van elf jaar kon Thérèse (zie foto) de strijd niet langer aan. De roman BEET baseerde Sietske op hun eigen verhaal en het boek staat sinds 2017 in de top 10 van ‘Bestbeoordeelde Nederlandstalige literaire romans’ op Bol.com. Deze nagenoeg autobiografisch roman kreeg veel media aandacht o.a. in Margriet, Vrouw Magazine en de Telegraaf.

Om de bewustwording voor het gevaar van teken te vergroten, plaatst Sietske tijdens de WEEK VAN DE TEEK iedere dag een deel van het werkelijke verhaal, foto's en leesfragmenten uit haar roman BEET.


DAG 3 WEEK VAN DE TEEK

Het is de derde dag van de week van de teek en ik vertelde je gisteren hoe Thérèse zich steeds beroerder gingen voelen in de maanden nadat ze was besmet met de ziekte van Lyme. Ze voerde in die eerste jaren niet alleen een gevecht met de indringers die haar lichaam bezette, maar ook voor erkenning van haar klachten door de medische wereld.

Doordat de klachten geen duidelijk ziektebeeld gaven en ze alle afdelingen van het ziekenhuis inmiddels van binnen had gezien, werd ze steeds minder gelooft. Maar ondertussen werd ze vanbinnen opgevreten door de Lyme. Hoe langer ze niet behandeld werd, hoe meer de Lyme haar lichaam beschadigde. Toen ze na de zoveelste zoekactie op internet op de ziekte van Lyme stuitte en de lijst met klachten verdacht veel overeenkwamen, maakte ze hoopvol een afspraak met haar huisarts. Hij lachte haar echter recht in haar gezicht uit toen ze het opperde.

Pas vier jaar na de tekenbeet (en twee huisartsen later) werd haar bloed eindelijk getest op Lyme door een geaccrediteerd laboratorium in Keulen. Nu ze wist wat ze mankeerde, kon ze behandeld worden. Vanaf nu kon ze gaan werken aan haar herstel, dacht ze.


BEET - fragment 3

‘Elise!’ riep Jaap onderaan de trap. ‘De brief uit Keulen is er.’
Het adrenalinepeil in Elises bloed schoot omhoog. Ze stond zich in de badkamer op te maken na een uitgebreide douche om de ergste pijn te verlichten. Ze haastte zich naar beneden. Enkele weken waren er gepasseerd sinds ze bloed had laten prikken, dat vervolgens per koerier naar Keulen was gebracht. Ze bleef staan op de derde tree van onderen.
‘Ik durf niet te kijken,’ zei ze tegen Jaap, die door zijn lengte op ooghoogte stond met Elise. ‘Maak jij hem maar open, Jaap.’
Jaap schraapte met zijn nagel over het papier van de envelop om een opening te vinden. Het papier scheurde onwillig open aan de bovenzijde, doordat Jaap zijn vinger erlangs haalde. Het dubbelgevouwen A4’tje kwam tevoorschijn. Jaap schoof het uit de envelop en opende het. Zijn ogen vlogen over de tekst.
‘Wat staat er?’ vroeg ze met bibberende stem, terwijl haar hart in haar borst klopte alsof haar leven ervan afhing.
‘Mijn god,’ zei Jaap en hij richtte zijn blik op Elise. ‘Je hebt inderdaad Lyme.’
Elise voelde hoe haar knieën bezweken en het licht werd in haar hoofd. Haar ogen rolden in haar kassen. Jaap liet de brief en envelop vallen en rende om de trapleuning heen. Ternauwernood ving hij de flauwvallende Elise op, voordat haar lichaam de granitovloer raakte.

Jaap legde haar bewusteloos op de bank. Zijn schuldgevoel was onmetelijk gegroeid na het lezen van de uitslag. Hoe vaak had hij niet gedacht dat ze zich aanstelde? Al die keren dat hij kwaad werd in zichzelf als ze verstek liet gaan bij een afspraak. Hij keek naar haar magere gezicht, waarin hij amper nog het meisje herkende waarop hij verliefd was geworden. De ziekte had het leven uit haar gevreten. De Lyme was zijn grote liefde aan het vernietigen en hij had machteloos, nee zelfs ontkennend, het proces aanschouwd.
Traag opende Elise haar oogleden. Wazig zag ze de contouren van Jaap. Met haar hand zocht ze de zijne.
‘Lyme. Dus toch,’ zei ze, terwijl ze de woonkamer steeds duidelijker waarnam.
Jaap knikte.
Wat betekende deze diagnose? Wat waren de mogelijkheden? En het perspectief? Elise had geen idee. Het maakte haar hoopvol en angstig tegelijk.
‘Waar is de brief?’ vroeg ze.
Jaap keek om zich heen en bedacht zich dat hij nog in de hal lag. Hij stond op, haalde de brief en overhandigde hem aan Elise.
Uit de vele afkortingen en cijfers werd Elise niets wijs. Slechts de conclusie was duidelijk. Uit haar bloed kwam een vroegere infectie met Borrelia burgdorferi en de co-infectie Bartonella. Tollend op haar benen stond Elise op en ze wankelde naar de computer waar ze op Google de genoemde infecties opzocht. De herkenning was schokkend. De klachten die ze ervoer, stonden allemaal beschreven in de symptomenlijst van de twee infecties. Haar hart sloeg een slag over bij het lezen van de emotionele symptomen van Bartonella. ‘Paniek, depressie en suïcidale gevoelens.’ Ze durfde het niet naar Jaap toe uit te spreken, maar de gedachte om definitief te ontsnappen aan de ellende had vaker haar hoofd doorkruist. Nu stond het als symptoom zwart op wit omschreven. Haar enige houvast was de mogelijkheid op genezing, doordat er eindelijk een oorzaak was gevonden. Eindelijk kon ze gericht behandeld worden. Ik moet volhouden, zei ze tegen zichzelf. Er komt een dag dat alles verleden tijd is. Dat ik weer kan werken en opnieuw gelukkig kan worden.


Morgen volgt deel 4

Deel dit verhaal ook gerust met anderen. Stuur deze link door of praat erover. Hoe meer mensen het gevaar van een tekenbeet inzien, hoe meer leed er voorkomen kan worden. Dan is Thérèse haar dood niet helemaal voor niets geweest.


Ontvang tijdens DE WEEK VAN DE TEEK de dagelijkse delen van Sietske in je mailbox. Meld je hier aan:


.

.

Tijdens DE WEEK VAN DE TEEK

ontvang je 20% korting op de roman BEET. Deze actie geldt zowel voor het e-book als voor de paperback. (Verzending boven de 20,- euro is GRATIS)


meer informatie over BEET
BEETpaperbackebook20%.png
sietske scholten foto telegraag enz....png