Hoofdstuk 9: Bevlekt

Hoog torent het gebouw van Teben boven hen uit. Onder de grote letters van het logo schuiven dezelfde glazen deuren voor Odin opzij als drie dagen terug. Samen met Jolande loopt hij het gebouw binnen. Terwijl de chauffeur hen naar de Zuidas reed, heeft Jolande hem achter in de auto op de hoogte gebracht van de kwestie. Amerikanen willen Teben overnemen. De betrokken juristen die Teben vertegenwoordigen, zullen pleiten voor de overname, waardoor Jolande zich niet door hen wil laten bijstaan. Odins onafhankelijkheid in deze situatie komt als geroepen, verzekerde ze hem. Hij verwondert zich over haar gracieuze bewegingen, terwijl ze op haar hakken kordaat door de centrale hal van Teben loopt. Het verdriet dat hij zag tijdens de dienst, lijkt ze te hebben weggestopt onder een krachtig pantser van zakelijkheid. Ze passeren de grote ovale tafel en even houdt ze in. Schuin achter haar blijft Odin staan en hij ziet haar blik over de foto, het kaarsje, het opengeslagen album met teksten en de grote bos bloemen glijden. Ze vervolgt haar pas en loopt om de tafel heen richting de frontdesk. De vrouw achter de desk staat Jolande al op te wachten.
‘Het is een mooi monumentje, Dorine.’
‘Dank u, mevrouw Teben. Gecondoleerd. Ik vind het zo erg voor u.’
Jolande geeft haar een korte knik en hervat haar weg naar de lift. Odin volgt haar op de voet en hij ziet verscheidene mensen op haar afstuiven die ze vriendelijk, maar resoluut op afstand houdt. Ze drukt op de knop en vanuit de ingang komt Bodas op hen afgesneld. Nog voor de lift de begane grond bereikt, staat Bodas naast hen. Hij zoekt oogcontact met Jolande, schraapt zijn keel en vermijdt die van Odin als ze gedrieën de lift instappen. Bodas drukt op de knop van de bovenste etage en de deuren sluiten zich. Odin richt zijn blik op de cijfers die de verdiepingen tonen om zichzelf een houding te geven.
‘De dienst was mooi,’ zegt Bodas en Jolande draait haar hoofd naar hem toe.
‘Dank je wel voor je hulp.’
Vanuit zijn ooghoeken ziet Odin dat ze haar hand op de onderarm van Bodas legt.
‘Ik ben blij dat ik het kon doen.’ Hij beantwoordt haar gebaar door zijn hand op haar hand te leggen. ‘Voor jou. En voor Jos.’
Jolande zucht diep, trekt haar hand terug en verbreekt het oogcontact. De stilte valt in de kleine ruimte, terwijl ze hogerop komen in het gebouw. De spanning is om te snijden en Odin draait zijn hoofd naar Bodas.
‘Ik geloof dat ik mij nog niet heb voorgesteld.’ Hij steekt zijn hand uit naar Bodas. ‘Odin Bos.’
‘Bodas Patel.’

Zodra de deuren van de lift opengaan, komt er een lange jongen op hen af.
‘Mevrouw Teben, meneer Patel, ik heb de heren van Seattle Finance in vergaderruimte drie gezet. Ze wachten zeker al een halfuur,’ zegt hij gespannen. ‘Ik wist niet goed wat ik moest doen. Kan ik iets voor u inschenken?’
‘Thee, graag,’ antwoordt Jolande in haar gang naar vergaderruimte drie.
‘Voor mij ook,’ zegt Bodas.
‘Meneer Bos,’ vraagt Jolande over haar schouder aan Odin, ‘wat kunnen wij u aanbieden?’
‘Koffie, alstublieft,’ zegt Odin tegen de nerveuze jongen en ze bereiken de deur van vergaderruimte drie.
I know another one. It walks on four legs in the morning, two legs at noon and three legs in the evening. What is it?’ hoort Odin iemand met een zwaar Amerikaans accent zeggen als hij de ruimte betreedt. Twee mannen staan op uit hun stoel, zodra ze binnenkomen.
Apologies for keeping you waiting, gentlemen,’ verontschuldigt Bodas zich en schudt hun handen. ‘We came straight from the funeral service.’
We fully understand the situation,’ zegt de linker-Amerikaan. Hij trekt de mouwen van zijn donkerblauwe pak terug naar zijn polsen als hij alle handen heeft geschud.
Mrs. Teben, sorry for your loss,’ reageert de rechter-Amerikaan, die vluchtig over zijn kale hoofd strijkt, dat glimt als een opgepoetste biljartbal door het zonlicht dat door de ramen van het kantoor naar binnen schijnt.
Thank you,’ zegt Jolande en ze gaat tegenover de Amerikanen zitten.
Odin neemt plaats op de stoel links van haar.
We are from Seattle Finance Incorporated, S.F.Inc. for short. We already made a deal with Mr. Teben on the day he,’ de kale man opent verontschuldigend zijn handen, ‘passed away.’
Jolande sluit kort haar ogen en perst haar lippen op elkaar. Achter hen komt de lange jongen zenuwachtig de ruimte binnen met een dienblad. De kopjes rinkelen op hun schoteltjes, terwijl hij langs Bodas en Jolande om Odin heenloopt naar de zijkant van de tafel. Voorzichtig haalt hij zijn ene hand onder het dienblad vandaan om het eerste kopje van het blad te pakken. Direct schuiven de overige kopjes naar rechts en voor de jongen het kan corrigeren, kantelt het blad en buitelen de kopjes en schoteltjes eraf. Het serviesgoed met koffie en thee valt in Odins schoot, over zijn jas, overhemd en broek. De warme vloeistof bereikt direct zijn huid. Hij schiet overeind door de pijnreactie op de hitte. Zijn witte overhemd is bevlekt met koffie en thee. De vloeistof druipt van zijn pijpen op zijn leren schoenen en de grond.
‘Oh nee,’ schreeuwt de lange jongen in paniek. ‘Ik ga gelijk een doekje halen.’ Met zijn hand voor zijn mond geslagen, rent hij weg uit de vergaderruimte.
Geschrokken komt Jolande naast Odin staan.
‘Heb je je verbrand?’ vraagt ze en ze legt een hand op zijn schouder.
‘Het gaat wel,’ verbijt Odin zijn pijn, terwijl zijn huid gloeit op de plekken waar de vloeistof door de stof heen is gekomen.
‘Je zit helemaal onder. Die kleding moet uit,’ zegt Jolande. ‘Hangt er nog een reservepak van Jos in zijn kantoor?’ richt ze zich tot Bodas en ze draait zich terug naar Odin. ‘Aan je postuur te zien, zou je dat wel kunnen passen.’
‘Waarschijnlijk wel. Loop maar even mee,’ zegt Bodas tegen hem en hij komt overeind.
Odin loopt achter hem aan, maar draait zich om voor hij bij de deur is.
A human,’ zegt Odin tegen de Amerikanen. ‘Your riddle. It refers to a metaphorical lifespan.
It does,’ zegt de Amerikaan met het kale hoofd verbaasd en hij begint het raadsel uit te leggen aan zijn compagnon en Jolande, terwijl Odin de ruimte verlaat.

Odin loopt achter hem aan naar het kantoor van Jos aan het einde van de gang. Bodas opent de deur en een groot en stijlvol kantoor over de gehele breedte van het gebouw verschijnt. De grote ramen bieden uitzicht op Amsterdam. Bodas opent een kast en haalt er een pak uit tevoorschijn.
‘Ah, ik vind hier zelfs nog een schone onderbroek. Wil je die ook?’
‘Graag,’ zegt Odin wat beschaamd.
Bodas drapeert het pak over een van de fauteuils die een zitje vormen in de hoek bij de ramen.
‘Waar kan ik mij omkleden?’ vraagt Odin.
Bodas drukt op een knop en het glas dat het kantoor aan alle kanten omringt, wordt direct ondoorzichtig mat.
‘Een overhemd ontbreekt,’ zegt Bodas. ‘Volgens mij heb ik er één in mijn kantoor. Ik ga even kijken.’ Hij loopt de kamer uit en sluit de deur.
Odin trekt al zijn natte kleding uit en wrijft met zijn overhemd de laatste koffie van zijn lichaam. Hij bekijkt de rode vlekken die op en tussen de witte vlekken van zijn huid door de hete vloeistof zijn veroorzaakt. Hij drukt op een rode plek en voelt dat de pijn al is verminderd. Waarschijnlijk is het slechts eerstegraads verbrand, bedenkt hij zich en hij trekt de onderbroek van Jos aan. Hij stapt net met zijn voet in de pantalon van Jos als de deur opengaat. Odin draait zich om en ziet Bodas verschrikt in de deuropening staan, kijkend naar de witte vlekken op Odins lichaam.
‘Ik heb vitiligo,’ stelt hij hem gerust. Door de jaren heen is hij er op een bepaalde manier aan gewend geraakt dat mensen zo reageren op het zien van zijn vlekken. Toch voelt hij zich er nog altijd onprettig bij als het gebeurt. Zijn gevlekte huid hoort bij hem, maar helemaal geaccepteerd heeft hij het niet. Hij stapt in de tweede pijp van de broek.
‘Op de witte plekken heb ik geen pigmentvorming. Het is niet besmettelijk.’
Bodas ontspant zijn gezicht, sluit de deur en hij loopt naar Odin om hem het witte overhemd aan te reiken.
‘Hoe lang heb je het al?’
‘Zolang als ik mij kan herinneren,’ zegt Odin. Hij trekt het overhemd aan en sluit de knoopjes, waarmee hij zijn vlekken weer volledig bedekt. De stof van het overhemd stopt hij in zijn broek en hij trekt het jasje aan. Zonder sokken stapt hij in zijn natte schoenen en knoopt de stropdas van Jos om, terwijl Bodas naar hem blijft kijken. Misschien is dat wel het lastigste van zijn huidaandoening, bedenkt Odin zich, dat hij daarna altijd door mensen op een andere manier wordt aangekeken. Hij schudt de gedachte van zich af.
‘Volgens mij kunnen we weer verder,’ zegt Odin beslist om de aandacht af te leiden van zijn lichaam.
Bodas maakt zijn blik van hem los en gaat hem voor de kamer uit, waarna ze zich bij het gezelschap in vergaderruimte drie voegen.

De eerste tien hoofdstukken van ODINS LOT zijn gratis en openbaar te volgen via deze website. Vanaf hoofdstuk 11 is het alleen te volgen voor abonnees op een afgesloten gedeelte van mijn website. Als abonnee betaal je eenmalig € 6,99 en lees je negen weken lang het hele verhaal mee. Meer informatie over het abonnement vind je hier.

Ben je lid van Facebook? In de Facebookgroep ThrillTalk kun je meepraten en speculeren over het verhaal met andere lezers en met Sietske Scholten.

.