Hoofdstuk 10: Lading

I’ll show you the elevator,’ zegt Bodas tegen de Amerikanen als ze na een overleg van anderhalf uur de vergaderruimte uitlopen. Jolande en Odin zijn de enigen die zijn overgebleven en ze draait haar hoofd naar hem. Ze ziet de brede donkere ringen in zijn ogen die overgaan in een kleurverloop van verschillende bruintinten tot het stopt aan de rand van het diepe zwart van zijn pupillen. Een elektrische lading trekt door haar zenuwstelsel. Vlug werpt ze haar blik naar het raam. In de wolkeloze verte vliegt een vliegtuig dat zich opmaakt voor een landing op Schiphol. Wat gebeurt er met haar? De tinteling verspreidt zich door haar hele lichaam en het voelt alsof de organen in haar onderbuik zacht worden samengedrukt. Ze slikt en draait haar hoofd langzaam terug. Haar stembanden probeert ze onder controle te houden, terwijl ze begint te spreken.
‘Kan ik de factuur naar Corinth sturen?’ Ze ziet zijn mondhoeken omhooggaan en er verschijnen kraaienpootjes in de huid rond zijn ogen. Hij is waarschijnlijk nog geen veertig, denkt ze en opnieuw zoekt ze de diepte op van zijn pupillen, waarna een nieuwe golf elektrische lading haar overspoelt.
‘Nee, het is goed zo,’ zegt hij en hij knippert met zijn ogen. Ze stoot een lach uit.
‘In mijn hele leven heb ik nog nooit een jurist die woorden horen uitspreken.’ Met haar vingers raakt ze kort zijn mouw. Vlug trekt ze haar hand terug en tuit haar lippen om de glimlach van haar gezicht te halen. Waar is ze in hemelsnaam mee bezig? Slechts vier uur geleden gaf ze Jos de laatste kus op zijn koude voorhoofd voor de deksel werd gesloten. Ze fronst haar wenkbrauwen, hoewel haar onderbuik deint op de golven van de spanning die ze voelt. Kon de tijd maar worden stilgezet. De gedachte dat hij zo weg zal gaan en dat ze hem misschien nooit meer zal zien, is onverdraaglijk.
‘Maar ik wil u graag bedanken,’ zegt ze.
‘Dat is niet nodig.’
‘Mag ik u uitnodigen voor een etentje?’ Ze realiseert zich dat het een ongepast verzoek is in verhouding tot zijn zakelijke bijdrage. Waarom zou hij ook maar enigszins de behoefte hebben om te dineren met een drieënzestigjarige weduwe?
‘Vooruit,’ zegt hij. Met alle macht probeert ze de verheuging die zich in haar lichaam voltrekt, niet door te laten breken in de frons op haar gezicht. Odin staat op en pakt de plastic zak van de grond waar zijn bevuilde pak in zit. Hij trekt het jasje omhoog. Uit de binnenzak haalt hij een visitekaartje dat droog is gebleven en overhandigt het haar. Ze komt overeind en steekt haar hand uit, waarbij ze erop let dat ze zijn vingers niet raakt, als ze het kaartje aanneemt.
‘Ik bel u op korte termijn,’ zegt ze koel. Odin loopt naar de deur en kijkt nog eenmaal naar haar voor hij de gang opstapt. Als ze hem niet meer ziet, laat ze beheerst haar adem los. Met haar hand pakt ze de rugleuning van de stoel vast. Traag laat ze zich zakken in de stoel en kijkt naar het oneindige blauw door het raam waar een nieuw vliegtuig zich in de verte opmaakt voor de landing.
‘Jolande?’ hoort ze Bodas stem achter zich. Ze legt haar handen op het notitieblok en ze laat het visitekaartje door haar vingers glijden.
‘Kan ik je nog even spreken.’
‘Ik weet dat je teleurgesteld bent.’ Ze sluit haar ogen, terwijl ze het dunne maar stevige papier over haar huid voelt gaan.
‘Dat is het niet. Ik moet eerlijk toegeven dat de nieuwe constructie die de jurist opperde beter is voor de voortzetting van het bedrijf.’ Dat Bodas naar hem verwijst laat haar adem stokken. ‘Op deze manier zijn we verlost van de bestuurlijke inmenging van S.F. Inc en hebben we toch een financiële injectie met goede voorwaarden.’
Hij schuift de stoel weg en schuift zijn billen half op de tafel. Ze hoort zijn ademhaling en voelt de sfeer veranderen. ‘Het is zo vreemd om hier op kantoor te zijn. Het lijkt alsof hij ieder moment binnen kan komen.’ Hij zucht en houdt stil. Op de achtergrond klinkt een lage brom van de airconditioning en uit de gang klinken geluiden van de medewerkers die nog aan het werk zijn. Ze voelt dat hij naar haar kijkt, maar ze wil haar ogen niet openen en hem binnenlaten.
‘Gaat het wel,’ zegt Bodas en hij zet zich overeind. Hij legt zijn handen tegen haar nek en zacht masseert hij haar schouders. Ze laat haar hoofd zakken om zich aan de aanraking over tegen geven en in haar gedachte vervangt ze zijn handen onbewust voor die van Odin.
‘Het is niet te bevatten dat het over is. Zijn leven is voorbij. De dromen die hij voor zich uit bleef schuiven, zullen definitief nooit meer uitkomen.’ Bodas schuift zijn hand vanaf haar nek naar haar hals, over de kraag van haar jurk, haar spaakbeen, verder naar beneden. Ze buigt haar hoofd naar rechts en ze drukt haar wang tegen zijn onderarm. De haartjes kriebelen de huid van haar gezicht.
‘Als alles van tevoren bekend zou zijn, zouden er hele andere keuzes worden gemaakt,’ zucht hij. Zijn woorden verdrijven de gedachte aan Odin en vervangen het voor het beeld van de achtertuin waar de kinderwagen onder de schaduw van de appelboom staat. Achter haar gesloten oogleden verzamelt zich traanvocht dat richting haar traanheuvel naar buiten probeert te komen.
‘Het leven loopt zoals het loopt, Bodas. Wij zijn niet bij machte om het verleden te veranderen. Het heeft geen zin om te bedenken wat je anders had moeten doen. Het is gebeurd.’
‘Hij wilde nog niet dood.’
‘Ongelukken gebeuren. We zullen verder moeten zonder hem.’
‘Ik bewonder je kracht, Jolande.’ Ze legt haar hand tegen zijn handrug. ‘Ik weet niet of ik zo sterk ben als jij.’
‘We hebben geen keus. Het leven is een kwestie van doorademen of stoppen. Iets anders is er niet.’ Ze voelt een druppel vallen op haar kruin en knijpt zacht in zijn hand. ‘Het was een lange dag,’ zegt ze.
‘Ja, laten we vertrekken. Ik ben blij dat het is afgerond met die… hoe heet ie, Bos?’ Jolande opent haar ogen.
‘Odin Bos,’ zegt ze. ‘Ik heb hem uitgenodigd voor een etentje.’ Bodas trekt abrupt zijn hand terug. Met een vloeiende beweging veegt Jolande de tranen van haar wangen en knippert met haar oogleden tegen het licht dat haar ogen binnenvalt.
‘Waarom?’
‘Als bedankje.’
‘Stuur gewoon een factuur naar dat bedrijf. We hebben niets met die Odin te maken.’
‘Wat doe je nou vreemd?’ zegt Jolande. Ze verschuift haar billen een stukje op de stoel om haar rug te kunnen draaien en Bodas aan te kunnen kijken. ‘Hij heeft zojuist de toekomst van Teben veiliggesteld. Zonder enig winstbejag.’ Hij kijkt haar vol ontsteltenis aan, terwijl ze doorpraat. ‘Hij wil trouwens helemaal geen factuur indienen voor de gemaakte uren.’
‘Precies,’ roept hij en hij richt verbolgen zijn hand in de lucht. ‘Dat is toch raar.’
‘Waar heb je het over?’
‘Ik vertrouw hem niet. Ik heb het gevoel dat hij niet eerlijk is.’
‘Onzin.’ Ze staat op en schuift de stoel aan de kant. ‘Ik wil er niets meer over horen.’
‘Blijf bij hem uit de buurt,’ waarschuwt Bodas. Ze loopt naar de deuropening en tilt haar hand op. Met haar vinger wijst ze naar hem.
‘Daar heb jij niets mee te maken,’ zegt ze bits.

Wil je verder lezen? ODINS LOT gaat verder op een afgesloten gedeelte van deze website dat alleen toegankelijk is voor abonnees van ODINS LOT. Ben je nog geen abonnee, abonneer je dan op ODINS LOT en ontvang iedere werkdag een e-mail met de link naar het nieuwste hoofdstuk. Als abonnee betaal je eenmalig € 6,99, daarmee heb je toegang tot alle gepubliceerde hoofdstukken en lees je tot 1 november het hele verhaal mee. Wil je meer informatie of wil je het abonnement bestellen, je vindt het hier.

Ben je lid van Facebook? In de Facebookgroep ThrillTalk kun je meepraten en speculeren over het verhaal met andere lezers en met Sietske Scholten.

.