Hoofdstuk 8: 9.36 uur

Nog twee verdiepingen, denkt Danielle bemoedigend, terwijl ze steeds langzamer de trap opgaat in de hoge flat van Tanja. Misschien had ze beter op de lift kunnen wachten. Haar ademhaling versnelt en haar hart pompt met kracht het bloed rond in haar lichaam. Haar lichaam sprak de waarheid, beseft ze. James had het gezien in de auto in de Zwaardemakersstraat.
‘Is dat écht wat je wilt?’ vroeg hij. Ze had zijn blik losgelaten en keek opzij. Met duim en wijsvinger pakte hij haar kin en draaide haar hoofd terug. ‘Je lichaam liegt niet, Daan. Je wilt mij. Straf jezelf niet voor keuzes die je ooit maakte.’
‘James…’ Hij had gelijk. Bij hem kon ze zichzelf zijn. In de uren met hem laadde ze zich op, waardoor ze er in de rest van de tijd kon zijn voor de kinderen en Willem. Ze moest er niet aan denken om James op te geven. Ze slikte haar voorgenomen besluit weg en knikte. ‘We moeten voorzichter zijn, James. Je kunt me niet meer halen en brengen. Het is te gevaarlijk. Stel dat één van mijn buren je ziet. Voortaan neem ik mijn eigen auto en haal ik je hier, op deze plek, op. Niemand mag ons samen zien.’ James begon te glimlachen en schoof zijn hand opnieuw in haar geopende broek, terwijl hij zijn lippen tegen mijn oor legde en fluisterde:
‘Gelukkig, want ik zou niet meer zonder jou kunnen.’
‘Niet hier,’ zei ze en ze scande de omgeving.
‘Ik zie geen enkele bouwvakker. Ze zijn vast aan het lunchen,’ zei James en hij trok haar broek naar beneden.

‘Wanneer zie ik je weer?’ had James in zijn joggingsoutfit gevraagd, terwijl hij het portier opende, uitstapte en zich vooroverboog om haar aan te kunnen blijven kijken. Nog licht in haar hoofd glimlachte ze naar hem.
‘Het liefst morgen,’ zei ze, ‘maar ik kan moeilijk weg nu Emma met een hersenschudding thuiszit.’
‘Shit, ja. Hoe lang gaat het duren?’
‘Hopelijk kan ze na het weekend weer naar school.’
‘Dan zie ik je maandag. Ik reserveer Otium alvast.’
‘Dag James, tot maandag.’ Hij wierp het portier dicht. Ze keek hem na, terwijl hij langs de vervallen portiekflats van de Zwaardemakersstraat wegliep, het tempo opvoerde en joggend de hoek omging.
Nagloeiend van wellust verjoeg een zeurend gevoel de gelukzalige naweeën van haar hoogtepunt, terwijl ze de oude woonwijk uitreed. James had binnen no time haar besluit tenietgedaan. Hij betoverde haar en de magie was allesoverheersend. Het was als een verslaving. Ze kon er niet tegen vechten. Eén aanraking van hem zette haar in vuur en vlam. Er leek geen weg terug. Zonder James zou ze de dagen doorkomen als een afkickende junk, hunkerend naar hem. Ze moest er niet aan denken. Vanaf nu moest ze nog zorgvuldiger zijn.
Door de ramen van haar huis zag ze de blonde haren van Emma boven de bank uitsteken. Ze had zich in de afgelopen twee uur waarschijnlijk niet verplaatst. De televisie flikkerde door het verspringen van de felle kleuren van het televisieprogramma dat ze keek. Danielle stak de sleutel in het slot en liep via de gang de woonkamer in.
‘Hoi mam.’ Emma draaide haar hoofd naar Danielle toe, maar hield haar ogen op de televisie om niets te missen. ‘Heb je koekjes gekocht?’ Stokstijf stil bleef Danielle staan en slikte onhoorbaar. Door James was ze compleet vergeten om als schijnreden langs de supermarkt te gaan.
‘Uhm,’ zei ze om zichzelf tijd te geven een smoes te bedenken, maar haar hoofd bleef leeg en door de vreemde stilte maakte Emma zich los van het scherm.
‘Mam, wat is er?’ Met grote ogen keek ze haar recht aan.
‘Ik… uhm… heb nog geen boodschappen gedaan,’ zei Danielle onvast.
‘Oh. Wat heb je dan gedaan?’ vroeg Emma verbaasd.
‘Tanja belde mij. Ze had mijn hulp nodig.’
‘Oké.’ Emma richtte haar blik weer naar de televisie.
‘Een internetprobleem. Je weet hoe ze is met computers. Ze liep helemaal…’
‘Ga je nog wel?’ onderbrak Emma haar, terwijl ze bleef staren naar de televisie.
‘Dat zeg ik toch net. Ik ben al geweest.’ Het zweet brak haar uit. Had Emma iets door? Geloofde ze haar niet? Emma keek opnieuw naar haar en draaide puberaal met haar ogen.
‘Boodschappen, mam. Marijn komt straks langs. Mogen we dan iets lekkers?’ De mogelijkheid om uit dit gesprek te ontsnappen, greep Danielle met beide handen aan.
‘Ja, natuurlijk. Ik ga meteen.’
‘Daan?’ vroeg Willem diezelfde avond, terwijl Danielle de glazen in de vaatwasser zette. ‘Ben je vandaag bij Tanja geweest?’
‘Nee.’
‘Daar had Emma het over.’ Een schokgolf ging door Danielle heen. Willem had het over haar dekmantel.
‘O ja, inderdaad,’ zei ze snel. Nerveus schoof ze de restjes chips uit een schaal in het GFT-bakje op het aanrecht. ‘Vanmiddag ben ik even bij haar geweest. Ik was het alweer vergeten.’ Ze bukte en plaatste de schaal in de onderste lade van de vaatwasser om geen oogcontact met Willem te hoeven maken.
‘Hoe kun je nou op visite gaan bij Tanja als de huisarts met klem aanraadt om haar de eerste vierentwintig uur in de gaten te houden. Jij zou toch bij Emma blijven vandaag?’ Danielle strekte haar arm naar het keukenkastje en pakte een vaatwastablet.
‘Het ging goed met Emma,’ verdedigde ze zichzelf. ‘Ze lag op de bank televisie te kijken. Ik dacht dat het wel kon.’ Ze zette de vaatwasser aan. Willem pakte haar bovenarm beet en dwong haar zonder woorden te stoppen met haar bewegingen.
‘Besef je wel dat ze echt een flinke smak heeft gemaakt?’ Danielle kon niet meer aan zijn blik ontsnappen.
‘Het spijt me,’ zei ze timide en wachtte Willems reactie af. Indringend keek hij haar aan.
‘Waar was je gisteren, Daan?’ Uitvoerig hadden ze er over gesproken. Waarom opnieuw, vroeg Danielle zich af.
‘Thuis.’ Ze legde haar hand tegen zijn wang en aaide zijn stoppelige huid met haar duim. ‘Ik was gewoon thuis, Willem. Echt.’ Langzaam leidde ze zijn hoofd richting de hare en drukte haar lippen op die van hem, terwijl ze haar aversie breidelde. Ze moest ervoor zorgen dat hij haar vertrouwde.
Willem glimlachte toen ze de kus afsloot. Danielle glimlachte terug.
‘Ik was geschrokken, Daan,’ zei hij gedempt. ‘Van het telefoontje van school. En jij was onbereikbaar. Ik begreep er niets van. Em was zo zielig toen ik haar ophaalde.’
‘Vandaag ging het écht goed met haar,’ probeerde ze hem gerust te stellen. ‘Anders had ik haar niet alleen gelaten.’
‘Goed gaat het niet, Daan. Ze lag daarstraks te huilen op haar bed toen ik bij haar ging kijken.’ Opnieuw voelt Danielle zich falen. Ze was bijna de hele dag bij Emma geweest en ze heeft geen idee gehad dat ze zich rot voelde. ‘Ze schaamt zich tegenover haar klasgenoten vanwege het braken. En Marijn heeft vandaag ook nog tegen haar gezegd dat haar slaapkamer kinderachtig is. Ze was echt heel verdrietig. Ik heb haar beloofd dat ik haar roze muur over ga schilderen in een andere kleur. Daar vrolijkte ze wat van op.’
‘Lief van je, Willem,’ zei ze gemeend.
‘Ik zal de komende tijd wat ruimte maken in mijn agenda om dat soort klusjes aan te pakken.’ Danielle schrok van zijn opmerking. Op werkdagen was het huis tussen half negen en drie uur haar domein. Niemand had enig idee van haar invulling op die dagen. Dat was drie weken geleden, bedenkt Danielle zich als ze buiten adem de laatste trede van de trap naar de zevende verdieping bereikt. Willem was inderdaad veel thuis geweest en dat had het afspreken met James bemoeilijkt. Ze duwt de deur naar de galerij open en loopt in de richting van Tanja’s voordeur. Over de balustrade kijkt ze naar haar auto die ruim twintig meter lager op de parkeerplaats staat. Verderop ziet ze het park. Vanaf deze hoogte lijkt het op laaghangende groene bewolking, denkt ze bij zichzelf. Ze verplaatst haar blik over de daken van de huizen aan de andere zijde van het park tot ze het appartementencomplex van James herkent in de verte. Ze werpt een blik op haar horloge. Nog drie uur te gaan, voordat ze hem weer ziet.

Morgen volgt hoofdstuk 9!

Wil je iedere werkdag gratis een e-mailnotificatie ontvangen als het nieuwe hoofdstuk online komt? Meld je aan:

HALF EEN is de vijfde thriller die Sietske Scholten al bloggend schrijft. Haar boeken staan bekend om de meeslepende situaties en de ijzersterke plots. In november 2020 zal de thriller HALF EEN worden gepubliceerd als paperback, e-book en luisterboek.
De komende tijd zijn de eerste tien hoofdstukken van HALF EEN gratis te lezen. Vanaf hoofdstuk 11 kun je alleen meelezen als abonnee na een eenmalige betaling van €8,99. Meer informatie over het abonnement vind je hier.