Hoofdstuk 6: 9.27 uur

Danielle stuurt haar auto in de bocht naar rechts en het terrein van de bouwmarkt verdwijnt uit het zicht van haar achteruitkijkspiegel. Voor zich torent de flat van Tanja hoog boven de laagbouw uit. Ze had Tanja veel eerder moeten inlichten, gelijk na die eerste kus met James in de lift, bedenkt Danielle zich en de herinnering trekt haar terug naar het eerste fysieke contact achter de gesloten deuren van de lift die hunkering naar elkaar had blootgelegd. Zijn handen hadden haar middel gegrepen. Ze gleden onder haar shirt, zochten de weg naar haar borsten. Haar tepels hadden de gewilligheid van haar vlees verraadden en ze gaven hem toestemming om door te gaan. Ze drukte zich tegen James aan. Met haar vingertoppen begroef ze zich onder de stof van zijn kleding en zijn geur versterkte de sensatie. Met haar nagels trok ze een spoor over zijn rug, terwijl de lift vaart minderde. De deuren openden op de bovenste verdieping. Danielle fatsoeneerde haar shirt en beheerst liep ze achter James aan. Onwerkelijk keek ze naar zijn ranke lichaam. De passie waarmee ze elkaar in de lift hadden verkend, voorspelde de gebeurtenis die ging komen en het schakelde haar denken uit.

Na James stapte Danielle de hal in van zijn appartement, waar haar oog viel op het met zorg gerangschikte bosje bloemen op het dressoir, de pumps naast de grote sportschoenen van James en het sleutelhaakje in de vorm van het woord ‘home’. Plots bleef James staan. Langzaam draaide hij zich naar haar om en in zijn ogen zag ze dat de opwinding van zojuist was verdwenen. Door zijn blik trok de vurige mist in haar hoofd op en ze realiseerde zich waar ze mee bezig was.
‘Misschien is het beter als je gaat,’ zei James bedremmeld.
‘Je hebt gelijk. Dit is verkeerd.’ Met haar hand zocht ze naar de deurklink.
‘Als Sonja….,’ begon hij zijn zin.
‘Ik weet het. Voor mij geldt hetzelfde.’ Ze forceerde een lach op haar gezicht. Teleurgesteld en opgelucht tegelijk stapte ze over zijn drempel het appartement uit. ‘Dag James.’ Ze perste haar lippen op elkaar en trok de deur achter zicht dicht. Gedesillusioneerd nam ze de lift naar beneden en liep de ellelange weg terug naar haar fiets die nog in de binnenstad stond. Wat voelde ze zich ellendig. De afdruk van zijn lippen brandde op haar mond. Ze verlangde naar meer en tegelijkertijd vond ze dat ze te ver was gegaan. De gevoelens in haar onderbuik vochten alsof het oorlog was. Waarom had ze toen niet gelijk Tanja ingelicht, vraagt Danielle zich af. Waarom hield ze haar mond? Ze nadert de hoge flat waar Tanja woont. Normaal gesproken deelt ze alles met haar. Nu ze erover nadenkt beseft Danielle dat ze zich schaamt. Met haar misstap zou ze aan Tanja toegeven dat haar huwelijk met Willem al een tijd wankelt. Ze heeft gefaald. Het zou aantonen dat ze het partnerschap met Willem niet waard is. Ze heeft Willem niet verdiend, dat is wat hun huwelijksproblemen zouden bewijzen. Achteraf heeft ze zo’n spijt. Maar wie weet van tevoren hoe het leven gaat lopen? Ze moet haar schaamte opzijzetten, realiseert Danielle zich. Tanja zal het wel begrijpen. Het is haar beste vriendin en Danielle heeft Tanja nu harder nodig dan ooit. Ze zet haar richtingaanwijzer aan om de toegangsweg naar de parkeerplaats van Tanja’s flat in te rijden. Had alles anders geweest als ze het eerder aan Tanja had durven vertellen? Misschien, denkt Danielle. Ze had immers na de kus in de lift maandenlang niets meer van James vernomen. Ze vermeed de route langs zijn huis om geen wonden open te trekken die aan het helen waren. Danielle legde haar focus op haar gezin en de verliefdheid ebde langzaam weg. Tot twaalf weken terug. De wind sloeg de regen tegen het raam. Willem en de kinderen waren de deur al uit. Ze vloekte binnensmonds bij het zien van de uitpuilende afvalbak in de keuken. Opnieuw was Willem vergeten de zak in de container te gooien. Met de volle vuilniszak rende ze de voordeur uit, de stromende regen in naar de container die op de stoep al klaarstond om door de vuilniswagen te worden geleegd. In een mum van tijd waren haar haren doorweekt. De regen droop langs haar gezicht. Het zoog zich in de stof van haar kleding en plakte tegen haar huid. Ze greep naar de klep, opende hem en wierp de zak erin. Ze wilde direct terugrennen, maar haar blik werd getrokken naar de auto die ze aan de overzijde van de straat door het gordijn van druppels zag staan. Ze zag niet meer dan een schim achter het stuur van de stilstaande auto, maar ze voelde dat ze werd bekeken. Ze had weg kunnen lopen. Ze had kunnen teruggaan het huis in. In plaats daarvan bleef ze verstijfd staan, terwijl de autodeur werd geopend. Iemand stapte uit en kwam haar kant op. Langzaam werden de contouren duidelijker, totdat ze zijn ogen vond in de waas van regen.
‘James,’ vormden haar lippen toen hij naast haar kwam staan. Met al haar wilskracht probeerde ze zichzelf tegen te houden. Ze mocht niet toegeven aan haar verlangens. Niet doen waar ze naar smachtte. Niet doen, bleef ze in zichzelf herhalen. Alsof een bliksemschicht haar trof sloeg ze haar armen om zijn nek. Tegelijkertijd greep hij haar gezicht met beide handen en drukte zijn lippen op de hare. Wat had ze hem gemist, besefte ze en kuste hem gepassioneerd. De neerslag maakte hen onzichtbaar en maskeerde hun dwaling in de minuten dat ze de wereld om hen heen vergaten.
‘Stap in mijn auto,’ zei James na het afronden van de kus.
‘Ik…’ stamelde Danielle.
‘Ga met me mee.’ Hij legde zijn hand op haar bovenarm. Recht keek ze in zijn ogen en ze liet zich leiden naar de auto. James opende het portier aan de bijrijderskant. Kletsnat van de regen nam Danielle plaats op de autostoel, terwijl James het portier sloot en snel om de auto heenliep. Met een vermetele blik ging hij zitten achter het stuur en keek haar aan. Ze glimlachte, beet op haar lip en knikte, hoewel haar zenuwen het bestierven. James draaide de sleutel om en de motor startte. Stapvoets reden ze langs haar huis.
‘Wacht,’ riep Danielle. Ze gooide de autodeur open. Dwars door de regen rende ze naar haar voordeur. Uit het ladekastje in de gang haalde ze haar sleutelbos. Met het koude en puntige metaal in haar hand bleef ze een moment staan. Waar was ze mee bezig, vroeg ze zichzelf af. Als ze nu de deur uitliep zou alles moeilijker worden. Ze zal moeten liegen. Tegen Willem. Tegen de kinderen. Maar de lust maakte de keuze voor haar, zette haar in beweging en liet haar de voordeur dichttrekken om terug bij James in de auto te stappen.
‘Wat nu?’ vroeg Danielle hem toen hij haar straat uitreed.
‘Ik ken een klein hotelletje.’
‘Doe je dit vaker?’ Resoluut schudde hij zijn hoofd.
‘Nee, absoluut niet. Ik herken mijzelf amper. Sinds onze kus in de lift…’ Hij zuchtte.
‘Ik voel hetzelfde.’ James haalde zijn hand van de versnellingspook en legde hem op haar knie. De elektrische lading verspreidde zich vanuit haar been door haar hele lijf. ‘Maar mijn man…’ stamelde ze. James trok zijn hand terug en legde een vinger tegen zijn lippen.
‘Ssshht… Niet aan denken.’

Het dichte wolkendek had zijn regenval gestaakt tijdens hun rit naar de binnenstad. James reed de auto de parkeerplaats van de Nieuwe Markt op, parkeerde zijn auto en zette de motor uit. Een kort moment sloot Danielle haar ogen.
‘Daan, als je niet wilt, breng ik je terug.’ Ze opende haar ogen en keek hem aan.
‘Ik wil niet terug,’ gaf ze als antwoord, hoewel ze niet zeker wist of dat waar was. Ze stapten de auto uit. James pakte haar hand en kneep zacht. Het voelde vreemd en fijn tegelijk. Vlug keek ze om zich heen en zag in de ruit van de horecagelegenheid waar ze langs liepen haar eigen reflectie. Achter haar spiegelbeeld zag ze een bezet tafeltje naast het raam. Een man en een vrouw waren druk in gesprek met elkaar.
‘Niet op straat,’ zei Danielle en ze trok haar hand terug.
‘Je hebt gelijk.’ James knikte naar de geopende deur aan de overzijde van de straat. ‘Hier is het.’ Nauwelijks was het van de buitenkant zichtbaar dat achter deze gevel een hotel schuilging. Op een klein bordje naast de ingang stond Hotel Otium in het metaal gegraveerd. Niet eerder had Danielle van het hotel gehoord en ze stapte achter James aan naar binnen. Het geluid van het gelach van een Amerikaanse sitcom echode door de lange smalle gang. Een muffe lucht drong haar neusgaten in toen ze bij de receptie kwamen aan het einde van de gang. De lamp op de balie bescheen het kale hoofd van de man erachter.
‘We zouden graag een kamer willen reserveren,’ zei James. De man keek op van het kleine tv-scherm dat half verborgen onder de balie stond.
‘Dat is dan vijfenzeventig euro. Vooraf betalen. Naam graag hier invullen. Voor de brandveiligheid,’ zei de man ongeïnteresseerd, terwijl hij een vel papier met een pen over de balie schoof. James pakte zijn portemonnee en betaalde het bedrag contant. De pen liet hij langs de lijst namen glijden die er al stonden. Met een schuin oog keek Danielle mee, terwijl hij schreef. Na de ‘W’ aarzelde hij een kort moment, waarna hij nog drie letters neerkrabbelde. ‘Van der Wal’ las ze toen hij zijn hand weghaalde. Hij gaf het papier terug aan de kale man, die in ruil daarvoor een sleutel gaf, terwijl hij iets krabbelde op het vel papier.
‘Kamer zes,’ zei hij zonder hen nog aan te kijken en draaide zijn hoofd terug naar het televisiescherm.
Met de sleutel opende James de deur van kamer zes en liet Danielle voorgaan. Bij het betreden van de piepkleine hotelkamer voelde ze de spanning toenemen. Na al die heimelijke keren dat ze zich had voorgesteld om met James het bed te gaan delen, ging het nu écht gebeuren. James sloot de deur achter zich. Danielle liep naar het tweepersoonsbed dat amper in de kamer paste. Aan beide kanten was er een kleine ruimte over om te lopen. De bordeauxrode velourse gordijnen waren halfgesloten en het venster erachter toonde een stuk van de blinde muur waar de kamer op uitkeek. Waar was ze beland, vroeg Danielle zich af. De realiteit overviel haar. In niets strookte deze setting met haar fantasieën. Het bed kraakte door het gewicht van James die plaatsnam op het matras. Is dit wat ze wilde? Ze schudde haar hoofd en ze legde haar hand op James’ schouder. Haar besluit stond vast.

Wil je iedere werkdag gratis een e-mailnotificatie ontvangen als het nieuwe hoofdstuk online komt? Meld je aan:

HALF EEN is de vijfde thriller die Sietske Scholten al bloggend schrijft. Haar boeken staan bekend om de meeslepende situaties en de ijzersterke plots. In november 2020 zal de thriller HALF EEN worden gepubliceerd als paperback, e-book en luisterboek.
De komende tijd zijn de eerste tien hoofdstukken van HALF EEN gratis te lezen. Vanaf hoofdstuk 11 kun je alleen meelezen als abonnee na een eenmalige betaling van €8,99. Meer informatie over het abonnement vind je hier.