Hoofdstuk 2: 7.23 uur

Danielle draait de mengkraan dicht en reikt naar de handdoek aan de design radiator. Met stevige halen wrijft ze haar lichaam droog. Misschien had ze gisteravond toch beter gelijk naar boven moeten gaan om het gesprek met Willem te starten. De beelden hadden over het scherm bewogen zonder dat ze er werkelijk naar keek, maar om de confrontatie met Willem uit te stellen had ze gewacht tot het tv-programma was afgelopen voor ze naar boven was gegaan. Emma’s deur had op een kier gestaan en zachtjes had Danielle hem opengeduwd. In het licht dat vanaf de overloop haar kamer binnenviel, zag ze haar liggen. Haar arm geklemd om haar knuffelbeer. De laatste sporen van haar snel vervagende kindertijd. De puberteit was op alle fronten terrein aan het winnen en de beer zou spoedig het veld ruimen, bedacht Danielle zich.
Zo stil mogelijk opende ze Lucas’ deur. Het blauwe schijnsel verlichtte zijn gezicht in de donkere kamer. Zodra hij haar zag, verstopte hij zijn smartphone onder zijn dekbed.
‘Waarom kom je langs?’
‘Het is half twaalf. Waarom slaap je nog niet?’ Met een diepe zucht liet hij haar weten dat haar bemoeizucht niet op prijs werd gesteld.
‘Het bioritme van pubers is anders dan van volwassenen. Ik kan er niets aan doen.’
‘Als jij ervoor zorgt dat je school zich aanpast aan jouw bioritme, dan heb ik er geen problemen mee, maar tot die tijd ga je op een normaal tijdstip slapen. Welterusten, Lucas.’ Ze sloot zijn deur achter zich, hoewel ze wist dat haar woorden geen indruk zouden maken. Hij zou direct zijn telefoon weer tevoorschijn zou halen. Wat kon ze anders? Met zijn vijftien jaar moest hij de consequenties van zijn slaaptekort zelf maar gaan dragen. Ze had wel andere dingen aan haar hoofd, dan een ruzie aan te gaan met Lucas. Ze stak de overloop over en hoe dichter ze bij de slaapkamer van haar en Willem kwam, hoe meer de spanning in haar lichaam werd opgevoerd. Wat moest ze zeggen? Dat ze eigenlijk al jaren geen emotionele verbondenheid meer met hem voelde? Hij deed zo zijn best. Hij was aan het vechten om haar terug te winnen en ze wilde niets liever dan opnieuw van hem houden. Maar ze had geen idee hoe. Lucas en Emma verdienden beter dan een gebroken gezin. Hun onvrede en verdriet om de scheiding tussen haar en hun vader zou haar geluk in de weg staan. Ze deed het overlooplicht uit en opende voorzichtig de slaapkamerdeur waar ze Willems silhouet zag liggen in bed. Opgelucht zag ze dat hij niet reageerde op haar binnenkomst. In het donker trok ze haar kleding uit, haar nachthemd aan en ze gleed tussen het beddengoed met haar rug naar Willem gekeerd. Pas toen James voor haar gesloten oogleden verscheen, lukte het haar om te ontspannen en kon ze eindelijk de slaap vatten. Ze dept de laatste druppels van haar huid en naakt loopt ze van de badkamer naar de slaapkamer waar ze haar telefoon loskoppelt van de lader. Ze ontgrendelt haar telefoon met haar vingerafdruk en opent whatsapp.


‘Hey Daan, vandaag: 12.30 uur? J.’


Ze merkt hoe haar lichaam reageert op de wetenschap dat ze James vanmiddag gaat zien en in een sneltreinvaart typt ze een reactie.


‘Ik zal er zijn. D.’


Te lang heeft ze hem niet gezien en zijn gewillige handen niet gevoeld. Er was geen gelegenheid. De vijf hele uren die op dit moment tussen haar en James in staan, zullen stroperig voorbijkruipen, weet ze inmiddels. Ze sluit haar ogen en in gedachten ziet ze hem liggen in het hotelbed. Ze ziet zijn gedecideerde lach als ze zichzelf voor hem ontkleedt. Hoe hij overeind schiet als hij zich niet meer kan beheersen. Wachten op half één wordt een grote opgave.
‘Daan?’ Ze schrikt van de plotselinge stem. Geïnterrumpeerd draait ze zich om en ziet Willem in de deuropening. Ze onderdrukt de neiging om haar meest intieme delen te beschermen voor het zicht van haar echtgenoot en beseft tegelijkertijd hoe ver ze van hem is afgedreven. De lijfelijke vanzelfsprekendheid die ze bij James ervaart, is bij Willem ver te zoeken. Met een ernstige blik kijkt hij haar aan.
‘Ik zou graag vanavond met je willen praten,’ zegt hij aarzelend. Ze herkent de kwetsbaarheid in zijn ogen. ‘Over gisteravond.’ Hij heeft gelijk, weet ze. Weglopen heeft geen zin meer. Ze zal haar koers moeten bepalen, voordat ze het gesprek aangaan.
‘Is goed. Maar niet vanavond. Tanja nodigt me net uit.’ Ze knikt naar haar telefoon en ze merkt hoe zijn gezicht betrekt. Ze voelt hoe ze hem opnieuw teleurstelt. ‘Geen idee hoe laat het gaat worden. Ik zet wel iets klaar in de koelkast voor jullie. Morgen, ja? Morgen gaan we praten.’ De spieren in zijn gezicht ontspannen. Zijn ogen houdt hij gericht op haar en zij kijkt naar hem. Wat wil hij, vraagt ze zich af als hij langzaam op haar af komt lopen. Met slechts een dun laagje lucht als stootkussen tussen hen in houdt hij vlak voor haar stil. Danielle moet haar hoofd een paar centimeter omhoog oprichten om in zijn ogen te kunnen blijven kijken. De drang om haar handen voor haar borsten en schaamstreek te houden, wordt groter. Ze voelt zich naakter dan naakt nu Willem zo dicht bij haar staat.
‘Je bent prachtig, Daan,’ zegt hij plots. Ze beweegt niet. Gevangen door haar eigen aversie voor hem.
‘Dank je,’ perst ze eruit en ze verbreekt het oogcontact.
‘Ik moet gaan.’ Hij drukt een twijfelachtige kus op haar wang en draait zich om. Betrapt en ontkomen tegelijk, grijpt ze kruislings haar schouders beet om alsnog haar naakte lichaam te bedekken, terwijl Willem de deur achter zich dichttrekt. Ontgoocheld laat ze zich zakken op het bed. Was het echt allemaal haar schuld? Waar was ze het verkeerd gegaan? In die allereerste jaren van hun relatie wilde ze niets liever dan in Willems armen liggen. Zijn aanraking was voldoende om haar verlangen te ontbranden. De ontelbare vurige momenten die ze samen hebben beleefd, waaieren in gedachten aan haar voorbij. Ze konden niet van elkaar afblijven. Het was pas na de bruiloft dat de wens ontstond om in verwachting te raken. Het voegde een ander soort passie toe. Hun liefde zou samensmelten en hervormen tot een compleet nieuw individu. Het vrijen kreeg een extra dimensie. Het toekomstige kind zou hen voor eeuwig met elkaar verbinden en het geluk zou ervan afspatten, dacht ze toen. Het duurde niet lang voor haar menstruatie uitbleef. Willem kocht een test en op van de zenuwen had ze over het staafje geplast. Hand in hand zaten ze op de bank, wachtend op de uitslag van de test. Ze herinnert zich de jongensachtige glimlach van Willem en de storm in haar buik die wild woede van emotie. Er was geen plaats voor woorden. Drie minuten lang zeiden ze niets, vol van de verwachting op wat zou komen gaan. Ze wachtte op zijn teken om samen naar voren te buigen en te kunnen zien wat ze van binnen al wist, maar waar ze de gevolgen niet van kon overzien. Op het staafje markeerden de twee strepen het begin van de kloof die tussen Willem en haar zou ontstaan. Naarmate haar buik groeide en letterlijk steeds tussen hen in ging zitten, droomde ze nog steeds over de romantiek van het gedeelde ouderschap. Pas toen Lucas haar lichaam verliet en glibberig op haar buik werd gelegd, nam het moederlijke instinct haar innerlijke stem over. Niets was belangrijker dan het welzijn van dit kind. Deze nieuwe verantwoordelijkheid overviel haar en raakte haar tot in het diepst van haar ziel. Als een leeuwin hield ze Lucas in de gaten, zelfs in de armen van zijn vader, want potentieel gevaar was overal. Al wilde ze niets liever, nauwelijks durfde ze te vertrouwen op Willems vaderlijke inzicht. Ze had sterker moeten zijn om weerstand te kunnen bieden aan de oerdrift die bezit had genomen van haar geest en het moederschap had laten spreken. Iedere dag kalfde er meer af van de twee-eenheid die ze vormden. Ze begint te rillen en merkt het kippenvel op dat op haar huid is verschenen. Met een knoop in haar maag staat ze op van het bed en trekt haar kleren aan. Had ze maar moeite gedaan om Willem toe te laten.
‘Mam, ik ga,’ roept Emma onderaan de trap. Gehaast maakt Danielle haar broek vast en trekt haar gulp dicht, terwijl ze de overloop opgaat en op de bovenste trede stapt om naar beneden te gaan.
‘Heb je je brood mee?’ vraagt ze.
‘Heb ik. Oh en pappa zei dat ik bij Marijn mag eten.’ Al pratend werpt Emma haar rugzak over haar schouder en draait zich naar de voordeur toe. ‘Doei!’
‘Veel plezier bij Marijn!’ zegt Danielle snel, maar nog voor ze de onderste trede bereikt, valt de voordeur dicht. Ze stapt op de vloer van de hal en kijkt naar de gesloten deur. Geen kus. Sinds Emma met de middelbare school is gestart, wordt ze in rap tempo zelfstandiger, bedenkt Danielle zich. Ze weekt haar blik los van de deur en loopt naar de keuken waar ze haar koud geworden koffie in de gootsteen kiept. Ze zet het kopje opnieuw onder het koffiezetapparaat en drukt op het knopje om hem opnieuw te vullen. Diep ademt ze de aromatische geur in, terwijl de onrust aan haar knaagt. Wat heeft ze zich vergist, beseft ze. Ze was ervan uitgegaan dat zij en Willem als stel sterk genoeg waren om ook zonder intiem contact samen één te blijven. Altijd had ze een excuus gehad. Werk, vermoeidheid, de kinderen. Ze had gedacht dat de behoefte was verdwenen. Dat die gevoelens in haar niet meer bestonden. Tot ze James voor het eerst zag en haar lichaam ontwaakte uit zijn winterslaap. Het koffieapparaat staakt met persen van het water langs de gemalen bonen en het wordt stil in huis. Er is geen enkel teken dat Lucas is opgestaan. Ze kijkt naar de klok van de magnetron en de boosheid stuwt haar de trap op. Zonder te kloppen stormt ze Lucas’ kamer in. In een felle beweging trekt ze zijn rolgordijn omhoog.
‘En nu je bed uit! Ik ben er helemaal klaar mee!’ roept ze. Verbaasd tilt Lucas zijn slapende hoofd omhoog en knippert met zijn oogleden tegen het scherpe ochtendlicht.
‘Doe normaal! Ik kom wel op tijd.’ Hij legt zijn hoofd weer terug op het kussen en sluit zijn ogen. Met haar hand tegen haar mond gedrukt, loopt Danielle zijn kamer uit, terwijl ze haar tranen probeert te verdringen en beseft dat ze de controle is verloren.

Wil je iedere werkdag gratis een e-mailnotificatie ontvangen als het nieuwe hoofdstuk online komt? Meld je aan:

HALF EEN is de vijfde thriller die Sietske Scholten al bloggend schrijft. Haar boeken staan bekend om de meeslepende situaties en de ijzersterke plots. In november 2020 zal de thriller HALF EEN worden gepubliceerd als paperback, e-book en luisterboek.
De komende tijd zijn de eerste tien hoofdstukken van HALF EEN gratis te lezen. Vanaf hoofdstuk 11 kun je alleen meelezen als abonnee na een eenmalige betaling van €8,99. Meer informatie over het abonnement vind je hier.