Hoofdstuk 10: 11.04 uur

In de trage lift naar beneden overdenkt Danielle het gesprek met Tanja. Zou Willem dan toch twijfelen over hun relatie? Misschien is dat de reden dat hij vanochtend aandrong op een gesprek. Was haar afwijzing gisteravond de druppel voor Willem en heeft hij zijn besluit genomen? Haar maag knijpt zich samen bij het idee. In dat geval heeft ze geen keuze meer en is ze Willem kwijt. Ze zal een huis moeten zoeken. Ze zal de kinderen niet dagelijks meer zien. De realiteit van de mogelijkheid dringt nu pas echt tot haar door. Is het al te laat? Hoe kon ze het zo ver laten komen? Waarom heeft ze Willem niet kunnen geven wat hij nodig had? Waarom heeft ze alles kapot gemaakt? Waarom duwde ze hem weg, zodra ze moeder werd, vraagt ze zichzelf af. Het was te overweldigend, beseft ze. De mate van verantwoordelijkheid die ze droeg voor het welzijn van haar kind vanaf het moment dat hij geboren werd, had haar verpletterd. Zelf had ze gedacht dat haar onzekerheid af zou nemen met de tijd, maar Lucas’ drang naar zelfstandigheid bleek haar angsten juist te vergroten. Haar verantwoordelijkheidsgevoel groeide net zo hard als Lucas zelf. Ze had haar handen vol aan zijn peuterdriftbuien, gevaarlijke toeren op betonnen speelplaatsen en zijn snelle peuterbeentjes in drukke winkelcentra. Hoe doen mensen dat met een tweede kind erbij, had ze zichzelf vaak afgevraagd. Ze moest er niet aan denken. Willem wilde het proces al helemaal niet opnieuw aangaan. Lucas zou enig kind blijven, daar was ze van overtuigd geweest. Had dat iets veranderd aan de situatie? Als Emma nooit gekomen was? Ze herinnert zich het moment dat haar hart oversloeg toen ze zich realiseerde dat ze haar menstruatie had gemist. Met trillende handen had ze de buggy met Lucas een half uur later de drogist binnengeduwd en bij thuiskomst was ze direct met de gekochte zwangerschapstest de wc ingevlogen. Onthutst had Lucas, vastgesnoerd in de buggy, haar aangekeken, terwijl ze de deur sloot en de verpakking openscheurde. Met Lucas’ gebrul op de achtergrond, plaste ze over het staafje en binnen enkele seconden zag ze dat haar bange vermoedens terecht waren geweest. Enkele maanden later zouden haar verantwoordelijkheden verdubbelen.
‘Hoe is dat mogelijk,’ vroeg Willem die avond, nadat Danielle hem het nieuws had gebracht. ‘We hadden toch wat afgesproken?’
‘Ik ben ook geschokt. Ik slik de pil. Geen idee hoe dit kon gebeuren.’
‘We vrijen amper nog, Daan.’ Zwijgend sloeg ze haar ogen neer voor het verwijt dat ze in zijn intonatie hoorde. ‘Is het wel van mij?’ snauwde hij. De vraag kwetste haar diep.
‘Willem, dat meen je toch niet serieus?’ riep ze uit. ‘Ik zou nooit vreemdgaan. Je kent me toch?’
‘Hoe lang al?’
‘De laatste keer was op de camping. Dat is tien weken geleden.’ Door de optrekkende kou in de tent was ze tegen Willem aangekropen om zich op te warmen. Hij had zich omgedraaid en haar gekust, terwijl zijn rechterhand haar slipje met ruwe bewegingen naar beneden trok. Na een paar minuten op het krakende luchtbed smoorde hij zijn kreun in het dekbed, rolde van haar af en wenste haar een goede nacht. Ze zag dat hij het zich herinnerde en hij knikte kort. In één beweging stond hij op van de bank en keek op haar neer.
‘Ik moet even alleen zijn.’
‘Willem,’ zei ze. Maar hij reageerde niet en liep naar de hal. Enkele seconden later werd de voordeur dichtgeslagen. De koplampen van zijn auto verblindden haar toen hij achteruit de oprit afreed en haar vol emotie achterliet. Dacht hij werkelijk dat zij hem had bedrogen, dacht ze vol verwarring. Hij kent haar toch? Nooit zou ze een ander toelaten. Ze hield van Willem. Hoe kon hij daaraan twijfelen?
Opgelucht zocht Danielle oogcontact met Willem bij de termijnecho, een week later, nadat werd bevestigd dat het kind inderdaad in elf weken eerder moest zijn verwekt. Met een verwilderde blik keek Willem naar het scherm, waarop hun kind werd getoond. Toen ze eindelijk zijn ogen ving, perste hij er een zenuwachtige glimlach uit. Ze begreep er niets van. Waarom gedroeg hij zich zo?
‘En nu?’ vroeg ze hem een kwartier later, terwijl ze het echocentrum uitliepen. Willem pakte haar hand en maande haar te stoppen met lopen.
‘Ik had je moeten vertrouwen,’ zei hij. Door de woorden die hij sprak voelde ze zich in één klap kilo’s lichter worden en ze wierp hem een lach toe. Hij bleef haar peilend aankijken met zijn aandoenlijk ogende schuldgevoelens.
‘Het is al goed,’ zei ze en ze pakte zijn hand. Ze zette een stap in de richting van de parkeerplaats en trok aan zijn hand, maar Willem bleef staan waar hij stond. Vragend draaide ze zich om. Het raakte haar diep dat hij zo met zijn gevoel had geworsteld, omdat hij had getwijfeld over haar trouw. Ze besefte hoe gevoelig hij was. Ze liep naar hem toe en tikte hem gekscherend op zijn neus. ‘Ik neem het je echt niet kwalijk. Ik houd van je. Kom,’ zei ze en knikte haar hoofd in de richting van hun geparkeerde auto, ‘laten we naar huis gaan.’
Vanaf dat moment droeg Willem haar op handen, verlichtte haar huishoudelijke taken door het deels over te nemen en ging vaker met Lucas op pad, zodat ze kon rusten. De eerste schok van de ongeplande zwangerschap ebde weg en Danielle begon uit te zien naar de komst van dit kind, dat bij een latere echo een meisje bleek te zijn.
Met een roller kleurde Willem enkele maanden later de muur roze in de slaapkamer van de baby. Half verscholen achter de deurpost stond Danielle te kijken naar zijn inspanningen en een golf van liefde voor hem overspoelde haar. Stilletjes liep ze op hem af, sloeg haar armen om zijn middel en drukte haar hoogzwangere buik tegen zijn rug.
‘Het wordt prachtig, Willem.’ Ze kuste zijn nek en hij draaide zich om.
‘Ah, daar zit ons verborgen prinsesje,’ zei hij en hij trok Danielles shirt omhoog. Met de vachtroller rolde hij de roze verf uit over haar buik. De vacht kietelde Danielles huid en ze lachte ingehouden.
‘Sssst, ik heb Lucas net in slaap gekregen,’ maande ze naar Willem.
‘Mooi, dan hebben we de tijd.’ Hij haalde haar shirt verder omhoog en ontblootte haar bh. Haar lach verdween direct. Dit was haar bedoeling niet geweest en aarzelend deed ze een stap naar achteren. Ze zag hoe de teleurstelling ontvouwde over zijn gezicht. Ze beet op haar lip en haalde haar schouders op.
‘Het heeft niets met jou te maken,’ probeerde ze hem te overtuigen. ‘Het komt wel weer. Echt Willem, heb geduld.’ Maar zijn blik werd donker en hij schudde zijn hoofd.
‘Geloof je het zelf, Daan?’ zei hij met een onbekende afstandelijkheid in zijn stem. Hij verbrak het oogcontact en met kracht doopte hij de roller in de bak met roze verf. Ferm draaide hij zich terug naar de muur en zette de roller tegen een wit gedeelte. Danielle wankelde van onzekerheid. De plotselinge verharding, terwijl hij zich maandenlang had geschikt naar haar wensen en er geen onvertogen woord was gevallen, ze snapte er niets van. Wat was er veranderd? Ze wilde vragen waarom hij zo reageerde. Waar deze plotselinge boosheid vandaan kwam. Ze keek toe hoe Willem met bruuske halen de roze verf verspreidde over de muur en ze besloot het onderwerp te laten rusten. Zwijgend verliet ze stilletjes de babykamer. Toen Willem anderhalf uur later beneden kwam, was zijn woede verdwenen. Ze had verwacht dat hij erop terug zou komen, maar dat deed hij niet. Meerdere malen had ze op het punt gestaan om het voorval te bespreken. Dat de afwijzing niets met hem te maken had, maar met haar uitdijende lichaam. Het goede moment kwam niet en toen vier weken later na een uitputtingsslag van tweeëndertig uur de bevalling eindigde in een paniekerige vacuümverlossing had de kracht die gepaard ging met Emma’s geboorte zijn sporen nagelaten. De hechtingen losten na een paar weken op en de wonden genazen tot littekens, maar de emotionele scheuren heelden vele malen langzamer. Danielle durfde niet meer. Iedere poging die Willem ondernam, smoorde Danielle in de kiem zodra ze zijn intentie doorkreeg. Was het de angst voor de pijn die de lust uiteindelijk volledig verdreef? Vijf jaar na Emma’s geboorte kon Danielle zich niet meer herinneren wanneer Willem voor het laatst moeite had gedaan om haar over te halen om te vrijen. Die eerste kleine barsten die waren ontstaan door het gebrek aan intimiteit, groeiden ongemerkt uit tot onmogelijk te dichten kloven op alle fronten van hun relatie. Uit gemakzucht had ze Willems aanwezigheid als verworven recht aangenomen, omdat ze ooit met elkaar getrouwd waren en twee kinderen deelden. Hoe zou ze Willem ongelijk kunnen geven als hij haar morgen tijdens het gesprek verantwoordelijk acht voor hun verwijdering? Het is haar schuld. Ze kan het niet meer ontkennen en de verhouding met James heeft alles verergerd. Ze was vreemdgegaan. Ze had tegen Willem gelogen. Ze had hem bedonderd en het angstige gevoel dat hij haar geheim al heeft ontdekt, groeit. Hoe zal hij reageren? Zal hij boos zijn? Woedend? Zal hij haar het huis uit zetten? Wat kan ze verwachten? Wat moet ze doen? Zenuwachtig graait Danielle in haar tas naar haar autosleutel, terwijl de trage lift van Tanja’s flat zijn deuren zeven verdiepingen lager opent op de begane grond.

Maandag verder lezen? Word hier abonnee. Door een eenmalige betaling van €8,99 lees je de komende zeven weken iedere werkdag mee tot het hele verhaal van HALF EEN is afgerond. Iedere werkdag ontvang je een e-mail met de link naar het nieuwe hoofdstuk op een afgesloten gedeelte van de website dat alleen toegankelijk is voor abonnees en in november 2020 ontvang je als abonnee ook GRATIS het e-book van de thriller HALF EEN. Je vindt het abonnement hier.