Proloog

Stapvoets rijdt Danielle haar auto door de oude woonwijk. Door de dichtgespijkerde deuren en planken voor de ramen van de huizen is er niets over van de levendige smeltkroes van nationaliteiten die hier tot voor kort samenleefden. De buurt heeft meer weg van een oorlogsgebied, denkt Danielle, terwijl ze haar auto doorrijdt naar de Zwaardemakersstraat waar ze aan weerszijden wordt omsloten door drielaagse hoogbouw. De portieken zijn onbegaanbaar door de metalen hekken die krakers en verslaafden moeten weren. Verderop in de straat markeren de bergen puin de gebouwen die al vergruisd zijn door de grote machines om ruimte te maken voor nieuwbouwprojecten die her en der al verrijzen tussen de oudbouw. Danielle parkeert de auto, zet de motor uit en wacht. Misschien had ze beter op een andere plek kunnen afspreken, na het voorval met de bouwvakker van vorige week, bedenkt ze zich. Gelukkig is James altijd stipt op tijd. Ze werpt een blik op haar dashboardklok. Het is half één. Hij zal hier binnen enkele ogenblikken zijn. Ze pakt haar telefoon en opent whatsapp. Snel bewegen haar vingers over het geprojecteerde toetsenbord van haar smartphone.

‘Verfspullen liggen op de eettafel en er zit pizza in de koel….’

Bruut wordt het portier van de achterbank opengetrokken nog voor ze het bericht heeft afgerond. Een hand schiet vanaf achter langs haar hoofdsteun en drukt met volle kracht iets op haar mond en neus. Adrenaline schiet haar bloedbaan in. Uit alle macht probeert ze tevergeefs haar hoofd te draaien om de arm die vanaf de achterbank komt los te trekken om haar luchtwegen te bevrijden. Ze schreeuwt. Ze gilt, maar het geluid wordt verstomd door hetgeen wat haar mond bedekt. Met haar nagels krast ze over de hand, als ze haar spieren voelt verslappen. Haar oogleden zakken dicht en de geluiden sterven weg, terwijl ze al vechtend haar bewustzijn verliest.

DEEL 1
Hoofdstuk 1: 7.00 uur

De stof van het dekbedovertrek glijdt langs Danielle als Willem met zijn arm naar zijn nachtkastje reikt om de snerpende tonen van de wekker tot stilte te manen. Ze grijpt de punt van het beddengoed om haar lijf bedekt te houden met de warmte van de deken. Willem trekt zijn arm terug en de spanning op het beddengoed neemt af als hij het terugslaat en overeind komt. Ze hoort zijn voeten de grond raken. Zijn vingers wrijven over zijn gezicht en hij slaakt een geeuw. Met haar rug naar hem toegekeerd blijft ze onbewogen liggen en ze doet alsof ze slaapt. Zacht hoort ze hem ademhalen. Zal hij iets gaan zeggen over gisteravond? Ze houdt haar adem in. Dan staat hij op. Zijn voetzolen plakken bij iedere stap aan het laminaat op de vloer en verplaatsen zich naar de badkamer.
Pas als ze het water van de douche hoort kletteren, draait ze zich om. Ze staat op uit het bed en pakt haar ochtendjas van de stoel. Met snelle passen loopt ze de slaapkamer uit, de trap af, naar beneden, waar ze de donkere woonkamer binnenstapt. De zware gordijnen trekt ze open en de brede vensters laten het ochtendlicht toe. Diep ademt ze in. Alles is veranderd. Ze draait zich om en pakt de twee lege glazen van de salontafel en de lege zak chips van de fauteuil in het voorbijgaan. In de keuken zet ze de glazen op het aanrecht en werpt de chipsverpakking in de afvalbak. Ze drukt de koffiemachine aan. De vaatwasser trekt ze open. Willem zal er over beginnen, beseft ze. Gisteravond voelt als een keerpunt. Alsof de ingezette koers plotseling onomkeerbaar is. Ze kunnen niet langer doen alsof er niets aan de hand is.
De deur van de keuken vliegt open en twee armen grijpen haar middel vast. Ze legt haar hand op de armen die haar middel omvatten en glimlacht.
‘Goedemorgen meisje, heb je lekker geslapen?’ vraag ze. Emma verstevigt haar greep en drukt haar wang tegen Danielles schouderblad.
‘Heerlijk!’ zegt Emma opgewekt. Ze trekt haar armen terug en neemt plaats aan de eettafel. ‘Mam, is het goed als ik misschien vanavond bij Marijn eet? Ze vroeg eindelijk weer eens of ik met haar meega.’ Vier schone ontbijtborden haalt Danielle uit de vaatwasser en ze zet er één voor Emma neer. De deur wordt opnieuw geopend en Willem stapt de keuken binnen. Zijn haren zijn nat van het douchen. Een kort moment kijkt ze in zijn ogen. Een frons verschijnt tussen zijn wenkbrauwen en hij houdt haar blik vast. Emma’s aanwezigheid geeft een excuus om niets te hoeven zeggen over gisteravond, maar zorgt er tegelijkertijd voor dat ieder woord dat ze wil uitspreken wordt gestremd. Uit onbehagen kijkt ze weg en verspreidt de overige drie borden over de eettafel. Vanuit haar ooghoek ziet ze Willem een stoel naar achteren schuiven en gaan zitten. Snel draait ze zich terug naar het aanrecht waar ze een kopje plaatst onder het koffiezetapparaat en op het knopje drukt voor een extra sterke bak. Binnenin de machine worden de bonen knerpend vermalen, terwijl haar gedachten teruggaan naar Willems onverwachte aanraking gisteravond. Ze had niet gemerkt dat hij was opgestaan uit de fauteuil, waar hij met zijn laptop op zijn schoot had gezeten, afwezig etend uit de zak chips tussen de leuning van de stoel en zijn been. Opeens stond hij daar, achter de bank waar ze lag, met zijn hand op haar schouder. Een schicht trok door haar onderbuik en ze verstijfde. Omkijken wilde ze niet. Haar ogen bleef ze richten op de televisie. Zijn hand gleed van haar schouder, over haar sleutelbeen. Zijn vingers kropen onder de ruime hals van haar shirt. Ze gleden verder, haar bh in, langs de zijkant van haar borst en de harde beugel. Zijn hand omvatte haar borst en tilde hem uit de voorgevormde cup. Ze bleef kijken naar de tv in de hoop dat hij zijn hand terug zou trekken. Zachtjes kneep hij in haar borst en hij boog zijn hoofd naar haar toe tot zijn lippen haar oor raakten. Ingehouden hijgde hij. Zijn adem streek over haar wang.
‘Kom je mee naar boven?’ fluisterde hij. De onzekerheid in zijn stem ontging haar niet. Ze wist hoe hij al zijn moed bij elkaar had geraapt om haar aan te raken. Hij had met veel moeite de hoge drempel gepasseerd. Hoe graag ze hem ook tegemoet wilde komen, ze kon niet doen alsof. Het lukte haar niet. Het liefst zou ze dit voorval zwijgend achter zich laten en doorgaan zoals ze al zo’n tijd deden. Maar ze voelde dat dit anders was. Beslissend. Ze wist dat het vanaf nu anders zou zijn. Willem streek met zijn duim over haar tepel en een vederlichte tinteling trok als een echo door haar lijf.
‘Daan?’ vroeg hij vertwijfeld. Eindelijk haalde hij zijn hand uit haar shirt. ‘Ga je mee?’ Ze wende haar hoofd naar de klok boven de tv. De wijzers stonden op tien voor elf. Ze kon het niet.
‘Het is al laat, Willem,’ zei ze zacht zonder hem aan te kijken. Op de televisie werd de reclame ingezet. De wisselende beelden lichtten flikkerend de woonkamer op. In zijn uitademing hoorde ze zijn teleurstelling en ze zette zich schrap voor wat hij ging zeggen. Misschien moest ze hem alles vertellen. Hij had alle recht om boos te zijn. Maar voor ze de woorden kon vinden om het gesprek te openen, draaide Willem zich om en liep naar de deur van de woonkamer. Zij hoorde zijn hand landen op de klink en de deur opengaan. De zwaarte van het schuldgevoel daalde neer in haar onderbuik, terwijl Willem de deur achter zich sloot. Wat had ze dit hem graag bespaard.
‘En? Mag het nou?’ vraagt Emma. Zoemend wordt de koffie uit het apparaat geperst en er verschijnt een bodempje dampend donker vocht in het kopje dat Danielle eronder heeft gezet. Vanaf de eettafel branden Willems ogen in haar rug. Dit houdt ze niet vol. Ze perst haar lippen op elkaar en nog voor haar kopje is gevuld, vlucht ze de keuken uit.
‘Mam?’ roept Emma haar na als ze de trap oprent. Prompt staat ze stil. Stevig knijpt ze in de leuning en ze maant zichzelf toe rustig te blijven. Emma heeft nog geen idee wat er speelt. Eerst zal ze dit met Willem moeten bespreken. In een rustiger tempo neemt ze de laatste treden van de trap en op de overloop legt ze haar oor tegen het hout van Lucas’ deur. De koelte van het oppervlak voelt geruststellend tegen haar wang. Nog heel even kan ze voor hen de schijn van het vertrouwde leven intact laten. In Lucas’ kamer is het stil. Ze haalt haar oor van de deur en klopt met haar knokkels tegen het hout.
‘Wakker worden.’ Ze schraapt haar keel om de vreemde klank in haar eigen stem te verdrijven. ‘Het is kwart over zeven, Lucas,’ roept ze tegen de gesloten deur. Er volgt geen reactie en ze voert haar volume op. ‘Lucas!’
‘Jaha!’ klinkt het geërgerd aan de andere kant van de deur. ‘Laat me met rust.’
‘Zorg dat je niet te laat komt.’ Ze stapt weg van zijn deur en gaat de badkamer in. Met de deur op slot maakt ze het snoer van haar ochtendjas los. De dikke stof glijdt van haar af en ze stapt tussen de glazen wanden van de douche die nog nat zijn van Willems douchebeurt. Ze draait aan de knop van de thermostaatkraan en wacht tot de temperatuur van het water aangenaam voelt. Met een zucht van verlichting stapt ze onder de straal waar het warme douchewater voor even de spanning van haar wegneemt.

Hoofdstuk 2 vind je hier.

Wil je iedere werkdag gratis een e-mailnotificatie ontvangen als het nieuwe hoofdstuk online komt? Meld je aan:

HALF EEN is de vijfde thriller die Sietske Scholten al bloggend schrijft. Haar boeken staan bekend om de meeslepende situaties en de ijzersterke plots. In november 2020 zal de thriller HALF EEN worden gepubliceerd als paperback, e-book en luisterboek.
De komende tijd zijn de eerste tien hoofdstukken van HALF EEN gratis te lezen. Vanaf hoofdstuk 11 kun je alleen meelezen als abonnee na een eenmalige betaling van €8,99. Meer informatie over het abonnement vind je hier.