In 2014 stierf de partner van Sietske Scholten aan de gevolgen van de ziekte van Lyme. Na een gevecht van elf jaar kon Thérèse de strijd niet langer aan. De roman BEET is gebaseerd op waargebeurde feiten. Het is een verhaal over een liefde die sterker is dan de dood. BEET staat in de top 10 van ‘Bestbeoordeelde Nederlandstalige literaire romans’ op Bol.com. Deze nagenoeg autobiografisch roman kreeg veel media aandacht o.a. in Margriet, Vrouw Magazine en de Telegraaf. Volgens de lovende kritieken kenmerkt BEET zich, net als Sietske’s andere boeken, door de meeslepende situaties en het ijzersterke plot.

leesfragment 7:

Als ik de kinderwagen met de slapende Merel de hal inrijd, nadat ik Valentijn heb afgezet op de peuterspeelzaal, hoor ik boven Elises telefoon gaan. Ik parkeer de kinderwagen in een hoek van de woonkamer en ren de trap op. Als Elise mij opmerkt, gebaart ze naar me en zet ze haar telefoon op de luidspreker.
‘Die arts van de pijnpoli uit Zwolle,’ articuleert ze naar mij.
Ik ga naast Elise zitten en luister mee, terwijl Elise mij in het gesprek introduceert.
‘We hebben je casus naar aanleiding van de intake en je medisch dossier uitgebreid besproken in ons multidisciplinaire team, maar wij zien helaas geen behandelmogelijkheden meer,’ zegt de arts zakelijk.
De bodem wordt onder Elise weggeslagen.
‘En een alternatief voor de morfine?’ vraagt ze.
‘Het spijt me. Er is geen alternatief. Om minder last te hebben van de bijwerkingen is de enige oplossing minderen. Eventueel in combinatie met fysiotherapie om met de pijn om te gaan. Er is geen andere mogelijkheid.’
‘Maar zonder morfine is de pijn onleefbaar. Fysiotherapie heb ik al zo vaak geprobeerd. Het neemt mijn pijn niet weg,’ zegt Elise radeloos.
‘Nogmaals, het spijt me. We kunnen niets voor je doen.’
Dit kan niet waar zijn. Dit was onze laatste strohalm. Een laatste mogelijkheid om de ziekte leefbaar te houden. De woede overvalt me.
‘Beseft u dat u zojuist een doodvonnis heeft gebracht?’ sis ik.
Ik hoor de arts zuchten.
‘Ik wou dat het anders was. Het spijt me. Ik wens u beide veel sterkte.’ Hij verbreekt de verbinding.
Ik weet niets te zeggen. Mijn opgeluchte gevoel van Elises ontwaken na de gespannen nacht, is verdwenen. Er vormt zich een brok in mijn keel.
‘Liefste. Als,’ mijn stem breekt. Bijna onverstaanbaar praat ik verder. ‘Als je wilt gaan, mag je gaan.’
Elise begint te huilen.
‘Dan zetten we het traject in werking. Je hoeft niet te blijven voor ons.’ Ik sla mijn armen om Elise heen. ‘Maar ik zal je zo vreselijk missen,’ snik ik.
‘Ik jou ook. Je bent het beste wat mij is overkomen. Je gaf mijn leven perspectief. Ik had weer een toekomst. En je liet mijn grootste wens uitkomen. Jij maakte mij moeder. Ik had het niet willen missen.’
We huilen in elkaars armen. Minutenlang. Onze verbondenheid is sterker dan ooit. De liefde tilt ons op en voert ons mee naar een plek waar we niet eerder zijn geweest. Onze lichamen lossen op, bevrijden onze zielen en laten ze ­samensmelten. Een eenheid die sterker is dan onze fysieke verschijningsvorm. De dood is niet meer het eindpunt, maar een tussenstation.
.
Dit was het laatste fragment. Dank je wel dat je ons verhaal wilde lezen. Ik hoop dat meer mensen zich op deze manier bewust worden voor het gevaar van een tekenbeet. Het brengt Thérèse niet terug, maar het idee dat we, door het delen van ons verhaal, toekomstig leed kunnen besparen, is een waardevolle en troostende gedachte. Nogmaals bedankt!
Mocht je geïnteresseerd zijn in het hele boek: nog enkele dagen kun je de roman BEET met 25% korting bestellen. De actie geldt zowel op het e-book als op de paperback (verzendkosten GRATIS!). Hier vind je meer informatie.