Leesfragment in zes delen uit de autobiografische roman BEET

Voor deel 3 klik hier
Voor deel 1 klik hier

Deel 4

Half slapend, half wakend vraag ik mij af waarom ik mij neerslachtig voel. Een fractie van een seconde ben ik de dag van gisteren vergeten. Ik graaf in mijn geheugen op zoek naar een verklaring voor mijn gevoel. Dan raakt mij het besef als een mokerslag. Mijn tranen beginnen te stromen en mijn lijf te schokken. De herinneringen aan gisteren dringen zich kwellend op. De pijn is ondraaglijk. Een zwanger lijf dat niet meer zwanger aanvoelt. Vol van gestorven verwachting voel ik mij leeg. Alleen de veilige armen van Elise geven mij houvast. 

‘O Marjolein,’ zucht Elise, ‘was het maar een droom. Een nachtmerrie.’

De honger drijft ons uit bed. Gisteravond zijn we vergeten te eten. Zonder na te denken trek ik wat kleding uit de kast. Ongewassen, onopgemaakt en met ongekamde haren staar ik zittend aan de eetkamertafel naar het brood dat Elise voor me heeft klaargemaakt.
‘Je moet wel wat eten, Marjolein.’
Ik weet dat ze gelijk heeft en neem met tegenzin een hap. Met moeite lukt het mij om die door te slikken. Mijn droge keel maakt een vreemd geluid en ik kijk naar Elise. Zij kijkt naar mij en ik zie haar mondhoeken krullen. Ze hoorde het ook. Het is futiel. Juist daarom. Ik kan mijn lach niet bedwingen. Hardop schater ik het uit en dat ontsteekt een lach bij Elise. Als een lawine lachen we harder en harder. De tranen biggelen over onze wangen. De comateuze vlinders ontwaken in mijn schoot en slaan hun vleugels uit.
‘Kom eens hier,’ zeg ik, terwijl ik opsta. Ik pak Elise haar handen en trek haar omhoog uit de eetkamerstoel. Ik kijk in haar ogen. Ze kijkt terug. De spanning stijgt en onze lach verstomt. Met mijn lippen zoek ik haar lippen. Eerst zacht strelen we langs elkaar heen, dan ruwer, sneller. Minutenlang. Ze opent haar mond. Haar tong streelt langs mijn tong. Mijn handen glijden over haar lichaam van haar rug steeds verder naar beneden, naar haar billen. Ik knijp er zachtjes in.
‘Ik hou van jou, Elise,’ fluister ik in haar oor.
‘Ik hou van jou,’ fluistert ze terug.
Onze heupen bewegen. We dansen zonder muziek. Elise drukt mij steviger tegen zich aan. Mijn buik raakt haar buik. Een stekende pijn van ongekend verdriet schiet door mij heen. Al mijn energie wordt weggezogen en mijn spieren verslappen. Elise merkt het direct.
‘Mijn baby!’ schreeuw ik huilend en leg mijn hoofd op Elises schouder. Met mijn vuist stomp ik enkele malen tegen Elises andere schouder en mijn tranen laten vlekken achter op haar spijkerjasje. Het kan haar niets schelen. Ze wiegt mij zacht heen en weer tot mijn snikken vermindert.

Lees hier deel 4.

***De leesfragmenten komen uit de autobiografische roman BEET van Sietske Scholten. Meer informatie over het boek vind je hier.***

.