DE DRIEHOEK van Dick Scholten

Voor hoofdstuk 4 klik hier
Voor hoofdstuk 1 klik hier

Hoofdstuk 5

Op een vrijdagnacht merk ik dat Lisette mijn passiviteit wil doorbreken. Ze overlaadt me met complimenten over mijn lichaam. Het is kennelijk door hen besproken, want ook Joyce doet mee door aan mijn andere zijde mijn lichaam te strelen. Ik weet niets van trio’s, maar forceer me om aan hun wensen tegemoet te komen. Het kan een natte droom zijn voor mannen om met twee vrouwen seks te hebben, in de praktijk staat één erbuiten. Drie is teveel. Seks is een spel dat gespeeld wordt door twee personen.

Op de zaterdag kom ik meestal pas uit bed als Joyce de deur uit moet, nu zijn we gelijk met Joyce opgestaan. Dat is vroeg in de ochtend, want zaterdag is de topdag voor kledingzaken. Zoals elke zaterdag doet ze haar best er nóg beter uit te zien dan op andere dagen en ze is nog boven. Lisette en ik zitten nog aan tafel. Zij draagt een ochtendjas van Joyce en ik een T-shirt over mijn boxer.
Lars vindt het wel gezellig. “Kom jij hier wonen?”
Ze geeft hem geen aandacht, dus doe ik het maar. “Nee, ze komt hier niet wonen. Ze heeft hier toch al vaker geslapen?” Hij gaat er verder niet op in en gaat in de kamer spelen.
Wanneer Joyce opgemaakt en tiptop gekleed beneden komt geeft ze ons allebei een zoen en zwaait door het keukenraam als ze vertrekt. Ik sta op van tafel en loop naar het raam. Ik kijk haar na tot ze om de hoek in de nevelige ochtend verdwijnt.
‘Jij geeft me niet echt een kans, he? Ben ik niet aantrekkelijk? Of kan je het gewoon niet?’ vraagt Lisette.
Ik draai weg van het raam, trek een stoel naar achter en ga zitten. ‘Dat is het niet, Lisette. Bovendien houdt de een van moderne kunst en de ander meer van Hollandse meesters. Ik hou van Joyce.’
‘Ik ook,’ lacht ze. ‘Dat zou ons toch moeten verbinden?’ Aan haar intonatie te horen, beseft ze wel dat dat onzin is. We voeren een concurrentiestrijd om de aandacht en liefde van Joyce.
‘Wil jij mij wijsmaken dat jij met dat afgetrainde lijf van je nooit eens stiekem een appeltje uit een boom hebt gepikt?’
Ik hoef geen antwoord te geven. De buurvrouw tikt tegen het raam en ziet Lisette in ochtendjas aan tafel zitten. Ik loop naar de hal en doe de deur voor haar open. Wat zal zij denken? Een vreemde vrouw in ochtendjas en de buurman in onderbroek? Ze bekijkt me van top tot teen met onverholen minachting in haar ogen. ‘Mag Lars komen spelen?’
‘Natuurlijk, als hij dat wil.’ Het kind heeft nauwelijks aansporing nodig en rent al naar buiten.
‘Eindelijk alleen,’ klinkt Lisettes stem heser dan zojuist wanneer ik terugkom in de keuken. ‘Ik vind jouw grote eeltige handen zó opwindend. Altijd als ik jou zie overkomt me dat. Zo groot als je bent, al die spieren.’ Even streelt ze mijn dij vanaf mijn knie naar mijn heup om dan haar hand naar mijn arm te verplaatsen. Ze strijkt haar vingers over de sierlijke letter J die op mijn onderarm is getatoeëerd.
Ik kies ervoor om niet te reageren. ‘Ik ga douchen. Als je nog iets wil eten of drinken, dan pak je het maar hè. Je weet waar het staat.’
Het warme water stroomt weldadig over me heen en spoelt de afgelopen nacht van mijn lichaam. Ik val bijna van schrik en grijp me vast aan de hete leiding als ik de badkamerdeur zachtjes in het slot hoor vallen. Ze stapt over de rand van de douche. Ik voel haar vlakke hand vanuit mijn zij over mijn navel schuiven.
‘Mag ik je aanraken?’ vraagt ze.
Ik zeg niets en zij vat mijn zwijgen op als bevestiging. Ze streelt kort mijn rug voor ze haar boezem tegen mijn rug aandrukt. Haar handen wrijven over mijn borst en zoeken langzaam hun weg over mijn buik naar beneden. Voorzichtig omsluit ze met haar hand mijn scrotum. ‘Kom,’ zegt ze wanneer ze mijn opwinding voelt groeien. Ik draai mij om. Haar bruine ogen zweven over mijn lichaam. Er glijdt een waas voor haar verwijdende zwarte pupillen in het centrum van haar bruine irissen. Ze droogt mij langzaam en aandachtig af en vraagt of ik hetzelfde wil doen bij haar.
‘Langzaam. Langzamer,’ gebiedt ze. Tenslotte heb ik haar voeten afgedroogd en op de grond gehurkt kijk ik langs haar lichaam omhoog naar haar gezicht. Ze trekt me aan beide handen omhoog, mijn lichaam tegen het hare schuivend en leidt me naar de slaapkamer. Heb ik geen eigen wil? Ik kan toch nee zeggen? Kennelijk voelt ze, ondanks mijn in het oog springende opwinding, mijn bedenkingen. ‘Ik wil jou en ik voel en zie dat jij er ook klaar voor bent. Zijn we niet gedoemd om met z’n drieën in bed te liggen? Dan kunnen we maar beter alle drie lol hebben, vind je niet?’ Om mijn begeerte aan te sporen sluit ze haar hand om mijn erectie. ‘Toe, wees een vent en geef me een kans mij te bewijzen.’
Ze duwt me op bed en drukt haar lichaam op het mijne. Mijn hand gaat naar het nachtkastje om een condoom te pakken.
Ze trek mijn hand terug. ‘Nee,’ zegt ze. ‘Ik wil niks tussen jou en mij.’
Ik sluit mijn ogen en voel haar hart kloppen. Ze likt mijn borst. Haar snelle, hijgende ademhaling blaast tegen mijn buik. Het is anders nu Joyce niet dichtbij is. Lisette neemt het initiatief, bepaalt wat er gebeurt, schroeft mijn opwinding hoog op, waardoor het concentreren mij geen moeite kost.
‘Dat was een stuk beter,’ zegt ze na afloop. ‘Het gaat om willen.’
Ja, dit voelde veel beter. Maar waar wil zij heen? Wat is haar agenda? Wil ze na Joyce ook mij veroveren? Is zij zo’n jager? Is zij uit op zoveel mogelijk verschillende avontuurtjes?
Ik vond het niet onprettig, verre van dat, maar moet ik nu met Lisette neuken om mijn relatie met Joyce veilig te stellen?
Lisette doorbreekt mijn gepeins als ze tot mijn verbazing ‘Vertel het maar niet tegen Joyce’ zegt.
Ze heeft haar jas aangetrokken in het halletje. Ze bedenkt zich en loopt terug de kamer in. ‘Ik weet dat je een stoere vent bent. Maar vertel mij eens waarom jij een gezinsverpakking condooms naast je bed hebt liggen. Is dat allemaal voor mij? Ben je bang dat je met mij een SOA oploopt?’
‘Nee. Joyce wil niet aan de pil vanwege het verhoogde risico op een herseninfarct.’

Joyce is om half zeven thuis en doodop, zoals elke zaterdag. Lisettes slotzin negerend, vertel ik alles aan Joyce. Ze moet erom lachen. Haar lach klinkt niet oprecht.
‘Waarom lach je?’
Ze schudt haar hoofd en geeft me geen antwoord. ‘Ik heb geen benen meer over. Ik neem een bad en ga na het eten meteen naar bed. Haal jij wat bij de snackbar?’

‘s Avonds appt Lisette mij ‘Was ik Rembrandt of Picasso?’ Ik weet geen antwoord te bedenken. Die nacht droom ik dat ik bovenop de naakte Lisette lig op de grond voor De Nachtwacht in het Rijksmuseum. Een suppoost komt naar ons toe en vertelt op vriendelijke toon dat we ons niet hoeven te haasten, maar dat dit niet de bedoeling van deze zaal is.

De volgende ochtend trekt Joyce een boos gezicht aan de ontbijttafel die ik voor haar heb gedekt. Gezien het tijdstip is het meer een brunch. Mijn opzet om haar jaloers te maken lijkt te lukken. ‘Wat is er?’ vraag ik haar.
‘Jij probeert Lisette van mij af te pakken.’
Is dat haar manier om haar jaloezie te verwoorden? ‘Dat is wel het laatste wat ik wil. Ik wil jou terug. Ik wil jou alleen voor mij. Ik wil jou niet delen, maar je geeft me geen keuze.’ Ik vertel haar nogmaals hoe het is gegaan en voeg er aan toe: ‘Jij wilde toch ook dat ik meer moeite zou doen? Afgezien dat Lisette na afloop wilde dat ik het voor je verzweeg, dacht ik dat het je instemming had. Sterker, dat je wil dat dit gebeurt. Ík kwam niet met dat plan, dat was jij, na overleg met Lisette. Ik wilde het niet.’
‘Waarom wil je niet met Lisette naar bed?
Vrouwen! Eerst is het niet goed dat ik met Lisette vrij, nu is het niet goed dat ik dat eigenlijk niet wil. ‘Joyce, wat wil je nou?’
‘Elke man wil toch vreemd gaan? Je pakte toch ook dat meisje van de administratie toen je de kans kreeg?’
‘Kom je daar nu wéér mee? Eén fout, zeven jaar geleden? Je hebt gelijk dat ik toen fout zat. Dat hebben we toch bijgelegd? Met Lisette had ik juist het gevoel dat ik níet vreemd ging. Vreemdgaan, je partner bedriegen, dat is wat jij in Barcelona deed en ik zeven jaar geleden. Nu is het volledig anders. Júllie stelden dit voor. Lisette wilde een kans krijgen zodat gedrieën in bed liggen fijner zou zijn. Het lijkt waarachtig wel of je jaloers bent.’
‘Ik hou er niet van als zoiets achter mijn rug om gebeurt.’
‘Hoor je zelf wat je zegt? Was je avontuurtje in Barcelona niet achter mijn rug om?’
‘Ik heb het je toch verteld?’
‘Pas na lang aandringen. Ik voelde, nee, ik wíst dat er iets was.’
Even is ze stil. Ze schenkt haar theeglas vol en kijkt me niet aan. ‘Zo krijg ik het gevoel dat ik jou niet meer kan vertrouwen.’
‘Jeetje, wat een onzin. En, nu ik erover nadenk, vertrouw je Lisette dan wel?’’
Ze haalt haar schouders op. ‘Alle mannen zijn hetzelfde. Het is de man die verleidt, het is de man die jaagt.’
‘Joyce, luister naar wat je zegt! Heeft Lisette jou niet verleid in Barcelona? Heb ik je niet verteld hoe Janine mij zeven jaar geleden verleidde? Drong jij er niet op aan dat ik met Lisette zou neuken? Ging jij niet op de bank liggen om ons de tijd te geven?’
‘Ja, natuurlijk! Verdorie, je snapt er helemaal niks van. Dat wist ik toch? Daar was ik toch bij?’ Ze staat op, loopt even heen en weer in de kamer en pakt haar telefoon. ‘Ik vind dat we het met z’n drieën moeten bespreken,’ zegt ze en loopt, ondanks de dreigende donkergrijze lucht, de tuin in. Ik zie haar rechterhand druk bewegen, ik zie haar mond spreken, maar hoor niet wat ze zegt.
Haar ‘Zo krijg ik het gevoel dat ik jou niet meer kan vertrouwen’ zijn letterlijk dezelfde woorden als ze zeven jaar geleden tegen mij zei. Mijn baas gaf een groot feest na de oplevering van een megaproject. Janine, een twintiger, die haar studie had afgebroken voor een wereldreis, werd aangenomen. Een meid met pit en humor. Tijdens het feest waarin de alcohol rijkelijk uit flessen en een gehuurde tap naar kelen stroomde, week ze niet van mijn zijde. Ze lokte me naar haar huis met het aanbod ‘Wil jij bij mij thuis sterren zien?’ Natuurlijk had ik haar moeten doorzien. Ze woonde in die tijd nog op loopafstand van de zaak. Ze schonk black label whisky omdat die drank de onmetelijke ruimte nog mooier maakt dan ze al is. Nadat we de glazen geleegd hadden vroeg ze me te komen kijken naar de schoonheid van het universum. Ze leidde me naar haar slaapkamer. Ik had sterk moeten zijn, ik had haar moeten weerstaan. De waarheid is dat ik op dat moment al het andere wilde vergeten en ik niets liever wilde dan wat zij mij aanbood. Pas tegen vijven in de ochtend kwam ik thuis.
Meteen bij het ontbijt na die veel te korte nachtrust biechtte ik schuldbewust mijn uitglijer op aan Joyce. Ze zei niets en vertrok met een koffer naar haar ouders. Het heeft me een half jaar gekost om haar vertrouwen terug te winnen.
In de week na mijn dwaling liet ik naast de letters ‘Joyce’ die al op mijn rechterarm geschreven stonden, nog twee keer haar naam op mijn lichaam tatoeëren. Eenzelfde op mijn linkerarm en een hele grote over mijn hartstreek die het Feyenoord logo goeddeels bedekt.
‘Al had je mijn naam op je voorhoofd geschreven,’ zei ze nadat ik ze haar liet zien. ‘Je probeert je bedrog te verdoezelen.’ Met zo mijn liefde voor haar te tonen, bereikte ik het tegendeel. De twee extra tatoeages zouden ons voor altijd herinneren aan mijn overspel.

Joyce haalt de telefoon van haar oor. Het gesprek met Lisette is beëindigd. Bewegingloos, misschien verbouwereerd, staat ze in de tuin met haar telefoon in de hand en ze kijkt naar de lucht. De eerste druppels vallen uit de wolken. Ze opent de tuindeur. ‘Mark weet het. Het is tot een explosie gekomen. Lisette komt hierheen.’ De eerste donderklap rolt over de wijk en echoot tegen de honderden rijtjes eengezinswoningen.

Voor hoofdstuk 6 klik hier

Mis geen enkel hoofdstuk.

Meld je hier aan en ontvang een e-mail zodra het nieuwe hoofdstuk online komt.

.