Leesfragment in zes delen uit de autobiografische roman BEET

Voor deel 4 klik hier
Voor deel 1 klik hier

Deel 5

Met een tas vol slaapspullen en een toilettas melden Elise en ik ons de volgende dag op de afdeling Verloskunde van het ziekenhuis.
‘Ik ben Marjolein Kramer,’ zeg ik tegen de verpleegkundige achter de receptie.
Ze springt op bij het horen van mijn naam.
‘Mevrouw Kramer, volgt u mij maar.’
We passeren de deur waarachter ik Valentijn twee jaar daarvoor ter wereld bracht. Blakend van gezondheid en vol van leven. Ik slik mijn tranen weg. Deze bevalling zal een heel andere ervaring gaan worden. De verpleegkundige opent een deur van een kleine kamer met één bed.
‘De medicatie om de bevalling op te wekken zal binnen een half uur bij je worden ingebracht. Maak het jezelf maar gemakkelijk. Als er iets is, bel gerust.’ En ze laat ons alleen.
Elise loopt naar het raam en staart naar buiten.
‘De PAAZ,’ zegt ze zacht.
‘Wat zeg je?’ vraag ik en ik neem plaats op het bed.
‘Dat gebouw waar we op uitkijken, dat is de psychiatrische afdeling van het ziekenhuis.’
Elise draait zich naar me toe, maar blijft vertwijfeld staan.
‘Kom bij me zitten,’ zeg ik.
‘Op het bed?’ vraagt Elise. ‘Mag dat wel? Ik ben niet degene die moet bevallen.’
‘Waarom zou het niet mogen? Ik wil het graag.’
Ze ritst haar laarzen open en springt naast me op het hoge bed. We kruipen tegen elkaar aan. Onze ontmoeting lijkt een eeuwigheid geleden, denk ik, terwijl ik in haar wegkruip. Binnen een paar dagen zijn we vervlochten geraakt met elkaar. Elise is mijn rots, mijn baken. Hoe had ik dit zonder haar moeten doen?

We praten, we huilen en soms lachen we zelfs. De tijd verstrijkt. Evenals mijn baarmoedermond, die gestaag reageert op de medicatie die in mijn schede zijn werk doet. Elke zes uur worden er nieuwe pillen ingebracht die de bevalling op gang zullen helpen.

’s Middags komt er een verpleegster langs met een mandje waarin de baby straks zal komen te liggen.
‘Ik heb verschillende kledingsetjes waar jullie er één uit mogen kiezen. Ze zijn gemaakt door vrijwilligers,’ zegt de verpleegkundige.
Ze legt een aantal omslagjurkjes met mini-mutsjes van dezelfde stof op mijn bed en ik schrik van het formaat. Ik kan me geen voorstelling maken van de grootte van mijn dochter, maar de afmeting van de omslagjurkjes geven een indruk van hoe klein ze zal zijn. Ik pak het jurkje op met rode en roze bloemen en ik leg het op mijn hand. Het jurkje is onnatuurlijk klein. Een jurk voor een popje. Niet voor mijn dochter. Mijn wangen worden nat. De laatste uren met haar in mijn buik zijn aangebroken.
‘Ik kies dit jurkje,’ zeg ik tegen de verpleegkundige, waarna ik het jurkje tegen mijn wang houd en mijn ogen sluit. De zachte stof absorbeert mijn tranen. Elise slaat haar arm om mij heen.
‘Goede keuze,’ zegt ze liefdevol.
Als de verpleegster is vertrokken, laat ik het ruggedeelte van het bed een stukje zakken en ik draai mij op mijn zij naar Elise toe. Ze ontwijkt mijn blik.
‘Wat is er?’ vraag ik haar.
Ze schudt met haar hoofd.
‘Nee, niets.’
‘Elise.’
‘Ik wil er voor jou zijn, Marjolein. Laat me maar even.’
‘Onzin,’ zeg ik zacht.
Aan de haast onzichtbare spiersamentrekkingen in haar gezicht zie ik dat ze vecht tegen haar tranen.
‘We doen dit samen, Elise. Jij mag ook verdrietig zijn.’
Dan begint ze hartverscheurend te huilen.
‘Ik hou zoveel van jou, Marjolein. Het is zo erg om te zien hoeveel pijn je hebt. En ook …’ Met horten en stoten praat ze verder. ‘Ik durf het bijna niet te zeggen. Ik fantaseerde al over haar geboorte. Over zo’n lief mollig pasgeboren baby’tje. Ik keek er zo naar uit.’
‘Niet alleen ik heb haar verloren, Elise. Jij net zo goed.’ Ik neem haar hand in de mijne. ‘En ik ben er ook voor jou. Ik hoop zo dat er een moment komt in de toekomst dat we deze afdeling op zullen lopen om een gezond kindje te baren van jou en mij.’
Ze trekt me naar zich toe en we huilen op elkaars schouder, terwijl de krampen in mijn buik komen en gaan.

Lees hier deel 6.

***De leesfragmenten komen uit de autobiografische roman BEET van Sietske Scholten. Meer informatie over het boek vind je hier.***

.