BEET

Voor deel 4 klik hier
Voor deel 1 klik hier

Deel 5

Met een tas vol slaapspullen en een toilettas melden Elise en ik ons de volgende dag op de afdeling Verloskunde van het ziekenhuis.
In de aangewezen kamer ritst Elise haar laarzen open en springt naast me op het hoge bed. We kruipen tegen elkaar aan. Onze ontmoeting lijkt een eeuwigheid geleden, denk ik, terwijl ik in haar wegkruip. Binnen een paar dagen zijn we vervlochten geraakt met elkaar. Elise is mijn rots, mijn baken. Hoe had ik dit zonder haar moeten doen?
We praten, we huilen en soms lachen we zelfs. De tijd verstrijkt. Evenals mijn baarmoedermond, die gestaag reageert op de medicatie die in mijn schede zijn werk doet. Elke zes uur worden er nieuwe pillen ingebracht die de bevalling op gang zullen helpen.
Ik laat het ruggedeelte van het bed een stukje zakken en ik draai mij op mijn zij naar Elise toe. Ze ontwijkt mijn blik.
‘Wat is er?’ vraag ik haar.
Ze schudt met haar hoofd.
‘Nee, niets.’
‘Elise.’
‘Ik wil er voor jou zijn, Marjolein. Laat me maar even.’
‘Onzin,’ zeg ik zacht.
Aan de haast onzichtbare spiersamentrekkingen in haar gezicht zie ik dat ze vecht tegen haar tranen.
‘We doen dit samen, Elise. Jij mag ook verdrietig zijn.’
Dan begint ze hartverscheurend te huilen.
‘Ik hou zoveel van jou, Marjolein. Het is zo erg om te zien hoeveel pijn je hebt. En ook …’ Met horten en stoten praat ze verder. ‘Ik durf het bijna niet te zeggen. Ik fantaseerde al over haar geboorte. Over zo’n lief mollig pasgeboren baby’tje. Ik keek er zo naar uit.’
‘Niet alleen ik heb haar verloren, Elise. Jij net zo goed.’ Ik neem haar hand in de mijne. ‘En ik ben er ook voor jou. Ik hoop zo dat er een moment komt in de toekomst dat we deze afdeling op zullen lopen om een gezond kindje te baren van jou en mij.’
Ze trekt me naar zich toe, omhelst me en we huilen op elkaars schouder, terwijl de krampen in mijn buik komen en gaan.

Lees morgen
deel 6.

Wil je geen deel missen? Meld je hier aan en ontvang een e-mail zodra het volgende deel online komt.

.